به‌نام خداوند گسترده‌مهر مهربان‌
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، دشمنان من و دشمنان خودتان را دوست مگيريد. شما با آنان طرح دوستى مى‌افكنيد در صورتى كه آنان قرآن و آيينى را كه براى شما آمده و سراسر حق است انكار كردند، در حالى‌كه پيامبر و شما را بدين سبب كه به خدا، پروردگارتان ايمان آورديد از مكه بيرون راندند. پس اگر براى جهاد در راه من و دستيابى به خشنودى من هجرت كرديد، با آن مشركان حق‌ستيز دست دوستى ندهيد. شما در نهان به آنان ابراز مودّت مى‌كنيد، در صورتى كه من به آنچه شما نهان داشته و به آنچه آشكار كرده‌ايد داناترم. و هركس از شما به اين كار اقدام كند به يقين راه راست را گم كرده است. (١)
اگر بر شما دست يابند، با شما دشمنى مى‌كنند، هرچند دست دوستى به آنان داده باشيد. آنان در اين صورت دست و زبانشان را به بدى به سوى شما مى‌گشايند (شما را مى‌كشند يا اسير مى‌كنند و شكنجه مى‌دهند و به شما ناسزا مى‌گويند) و دوست دارند كه شما از اين رهگذر كافر شويد. (٢)
هرگز خويشاوندان و فرزندانتان- كه به خاطر آنان با مشركان طرح دوستى افكنديد و سزاوار عذاب الهى شديد- روز قيامت به شما سودى نمى‌رسانند.
آن روز خداوند پيوندها را مى‌برد و ميان شما و آنان جدايى مى‌افكند، و خدا به آنچه مى‌كنيد بيناست. (٣)
قطعا در گفتار و رفتار ابراهيم و كسانى كه با او بودند براى شما اقتداى نيكويى است؛ آن‌گاه كه به قوم خود گفتند: ما از شما و آنچه به‌جاى خدا مى‌پرستيد دورى مى‌جوييم و با شرك ورزيدن شما مخالفت مى‌كنيم و ميان ما و شما براى هميشه دشمنى و كينه پديد آمده است، مگر اين‌كه به خداى يكتا ايمان بياوريد. آرى، سخنان ابراهيم و همگامان او تبرى از كافران بود، جز اين سخن ابراهيم كه به پدرش گفت: حتما براى تو از خدا آمرزش مى‌طلبم، ولى من در برابر خدا مالك چيزى نيستم و نمى‌توانم آنچه را مى‌طلبم براى تو محقّق سازم. ابراهيم و همگامانش در پى تبرى از قومشان گفتند: پروردگارا، ما تنها بر تو توكّل كرده و به سوى تو بازآمده‌ايم و بازگشت هرچيزى به سوى توست. (٤)
پروردگارا، ما را مايه آزمون كافران قرار مده (آنان را بر ما چيره مساز تا بدين‌وسيله ايشان را بيازمايى)، پروردگارا، ما را ببخشاى كه تويى مقتدر و شكست‌ناپذير و تويى كه كارهايت همه استوار و حكيمانه است. (٥)