اى پيامبر، ياد كن روزى را كه هركس هركار نيكى كرده است، هرچند اندك باشد، آن را در برابر خود حاضرشده مى‌يابد، و هركار بدى كرده نيز چنين است، و آرزو مى‌كند كه ميان او و كار ناپسندش زمانى دراز فاصله بود. خدا شما را از كيفر خود بيم مى‌دهد و برحذر مى‌دارد، چرا كه او به بندگان خود رئوف است. (٣٠)
بگو: اگر خدا را دوست داريد، از من پيروى كنيد و به آيينى كه از جانب او آورده‌ام پاى‌بند باشيد؛ در آن صورت خدا نيز شما را دوست مى‌دارد و گناهانتان را بر شما مى‌بخشايد، و خداوند بسيار آمرزنده و مهربان است. (٣١)
بگو: خدا و پيامبر را اطاعت كنيد؛ پس اگر روى برتافتند، به كفر گرايش يافته‌اند، و بدانند كه خداوند كافران را دوست نمى‌دارد. (٣٢)
به يقين خدا آدم و نوح و خاندان ابراهيم و خاندان عمران را برگزيد و بر جهانيان برترى بخشيد. (٣٣)
او نسلى را برترى داد كه در فضايل و خصلت‌هاى پسنديده مانند يكديگرند، و خدا شنونده سخنان و آگاه از راز دل‌هاست و مى‌داند چه كسانى درخور اين موهبت‌اند. (٣٤)
آن‌گاه كه همسر عمران گفت: پروردگارا، من فرزندى را كه در شكم خود دارم براى تو نذر كردم كه او را در راه خدمت به تو آزاد بگذارم، پس او را با رضايت از من بپذير كه تو شنونده درخواست‌ها و دانا به راز دل‌هايى. (٣٥)
پس چون فرزند خود را بزاد و دريافت كه او دختر است، از روى حسرت گفت: پروردگارا، من آن را دختر زاييده‌ام. و خدا بهتر مى‌دانست كه او چه زاييده است، و پسرى كه او براى خدمت در راه ما مى‌خواست مانند اين دختر نبود. آن‌گاه همسر عمران گفت: من او را مريم نام نهادم و او را براى خدمت در اختيار تو نهادم و او و نسلش را از شرّ شيطان رانده‌شده به تو پناه مى‌دهم. (٣٦)
پس پروردگارش او را به طرزى نيكو پذيرفت و او را به‌طور پسنديده‌اى رشد داد، و سرپرستى وى را بر عهده زكريّا نهاد.
هرگاه زكريّا در محراب عبادت بر مريم وارد مى‌شد، نزد او رزقى مى‌يافت كه در آن فصل انتظارش نمى‌رفت. گفت: اى مريم، اين از كجا براى تو آمده است؟ مريم گفت: اين از جانب خداست. خدا به هركه بخواهد روزى مى‌دهد، بى‌آن‌كه آن را براى او به شمار آورد و عوضى از او درخواست كند. (٣٧)