پس شما اى كسانى كه راه حق را گم كرده‌ايد و آن را دروغ مى‌انگاريد، (٥١)
قطعا از درخت زقّوم خواهيد خورد. (٥٢)
و شكم‌هايتان را از آن پر خواهيد كرد. (٥٣)
آن‌گاه روى آن از آب جوش خواهيد نوشيد؛ (٥٤)
آن را همچون نوشيدن شتران تشنه، مى‌آشاميد. (٥٥)
اين است آنچه در روز جزا بدان پذيرايى مى‌شوند. (٥٦)
اى منكران رستاخيز، ماييم كه شما را آفريده‌ايم، پس چرا سخن ما را درباره رستاخيز باور نمى‌كنيد؟ (٥٧)
به من بگوييد، اين نطفه كه در رحم‌ها مى‌ريزيد، (٥٨)
آيا شماييد كه آن را به صورت انسان درمى‌آوريد يا ماييم كه آن را به صورت انسان درمى‌آوريم؟ (٥٩)
ماييم كه مرگ را ميان شما مقدّر كرده‌ايم و ما در پديد آمدن مرگ، مغلوب اسباب ويرانگر حيات نيستيم. (٦٠)
مرگ را ميان شما مقدّر كرديم تا امثال شما را جايگزين شما سازيم و شما آدميان را در آفرينش ديگرى كه از آن آگاهى نداريد درآوريم. (٦١)
به يقين، شما آفرينش نخست را كه آفرينش اين جهان است شناخته‌ايد، پس چرا از اين رهگذر امكان تحقق جهان ديگر بلكه ضرورت آن را درنمى‌يابيد؟ (٦٢)
به من بگوييد، آنچه را كشت مى‌كنيد، (٦٣)
آيا شما آن را مى‌رويانيد و به ثمر مى‌نشانيد يا ما روياننده و به ثمر نشاننده آنيم؟ (٦٤)
اگر بخواهيم آن را به صورت خاشاك درمى‌آوريم، آن‌گاه شما از آنچه بر كشتتان رسيده است شگفت‌زده درباره آن گفت‌وگو مى‌كنيد، (٦٥)
كه به راستى كه ما زيانديده‌ايم، (٦٦)
بلكه ما از رزق خود محروم شده‌ايم. (٦٧)
به من بگوييد، اين آبى كه مى‌آشاميد، (٦٨)
آيا شما آن را از ابر فرود آورده‌ايد يا ما فرود آورنده‌ايم؟ (٦٩)
اگر بخواهيم آن را شور مى‌گردانيم؛ پس چرا سپاس خدا نمى‌گزاريد؟ (٧٠)
به من بگوييد، اين آتشى كه شما با كشيدن شاخه دو درخت (مرخ و عفار) به يكديگر، مى‌افروزيد، (٧١)
آيا شما درخت آن را آفريده و پرورش داده‌ايد يا ما آفريننده و پرورش‌دهنده آنيم؟ (٧٢)
ما اين آتش را مايه تذكّر و وسيله استفاده براى كسانى كه در بيابان فرود مى‌آيند قرار داده‌ايم. (٧٣)
پس نام پروردگارت را كه بزرگ است به پاكى و پيراستگى از هرعيب و كاستى ياد كن. (٧٤)
سوگند ياد مى‌كنم به جايگاه‌هاى ستارگان در آسمان، (٧٥)
و بى‌ترديد اين سوگند- اگر بدانيد- سوگندى است بزرگ! (٧٦)