آيا اين آتش كه پيش روى شماست افسون است، يا هنوز هم آن را توهّم و خيال مى‌انگاريد و آن را نمى‌بينيد؟ (١٥)
در آن بسوزيد! اينك چه بر آن شكيبايى كنيد و چه شكيبايى نكنيد براى شما يكسان است؛ نه شكيبايى شما آن را از شما دور مى‌كند و نه زارى و بى‌تابى شما از شدّت آن مى‌كاهد، زيرا به آنچه انجام داده‌ايد مجازات مى‌شويد. (١٦)
اين است فرجام كسانى كه رستاخيز و رسالت پيامبران را دروغ مى‌انگارند؛ امّا تقواپيشگان قطعا در بوستان‌هاى بهشتى سكونت خواهند يافت و در ناز و نعمت فراوان خواهند بود. (١٧)
ميوه‌هايى را كه پروردگارشان به آنان ارزانى مى‌دارد دريافت مى‌كنند [در حالى كه‌] پروردگارشان آنان را از عذاب دوزخ نگاه داشته است. (١٨)
به آنان مى‌گويند:
به پاداش كارهاى پسنديده‌اى كه انجام مى‌داديد، گوارا بخوريد و بياشاميد و از هر نعمتى در كمال عافيت بهره بريد. (١٩)
اين در حالى است كه آنان بر تخت‌هاى رديف‌شده‌اى، نشسته و بر بالش‌ها تكيه زده‌اند، و حوريانى را كه چشمانى سياه و درشت دارند، قرين آنان ساخته‌ايم. (٢٠)
و كسانى كه ايمان آورده و فرزندانشان در ايمان از آنان پيروى كرده‌اند، فرزندانشان را هرچند ايمانشان كمتر باشد، در درجات بهشت به آنان ملحق مى‌كنيم تا مايه سرورشان گردد، و هرگز از پاداش پدران نمى‌كاهيم، زيرا هركسى در گرو كارى است كه انجام داده است؛ پس بايد پاداش آن را دريافت كند و چيزى از آن كاسته نشود. (٢١)
و پيوسته به بهشتيان هرنوع ميوه و گوشتى كه بخواهند و بدان تمايل داشته باشند ارزانى مى‌داريم. (٢٢)
در آن‌جا براى نوشيدن شراب گرد مى‌آيند و جام شراب را از يكديگر مى‌ستانند؛ شرابى كه در نوشيدنش نه ياوه‌گويى است و نه ارتكاب گناه. (٢٣)
و نوجوانانى ويژه بهشتيان كه همچون مرواريدهاى نهفته در صدف، زيبا و شادابند، براى خدمت بر گردشان مى‌گردند. (٢٤)
بهشتيان برخى روى به برخى ديگر كرده و از كاروبار يكديگر در دنيا و از آنچه آنان را به بهشت رهنمون شده است مى‌پرسند. (٢٥)
مى‌گويند: ما پيش از اين به خانواده خود علاقه‌مند بوديم و به سعادت آنها مى‌انديشيديم و همواره آنان را به حق فرامى‌خوانديم. (٢٦)
پس خدا بر ما منّت نهاده و ما را به رحمت خود به بهشت درآورد و از عذاب سوزان نگاهمان داشت؛ (٢٧)
چرا كه ما پيش از اين او را به يكتايى مى‌خوانديم و اوست احسان‌كننده و مهربان. (٢٨)
اى پيامبر، اكنون كه اين حقايق را براى تو يادآورى كرديم، مردم را به فرجام كارشان تذكّر ده كه تو به بركت نعمتى كه پروردگارت به تو ارزانى داشته است كاهن و مجنون نيستى و نخواهى شد. (٢٩)
بلكه مى‌گويند: محمّد شاعر است، ما اضطراب مرگ را بر او انتظار مى‌بريم. (٣٠)
بگو: منتظر باشيد كه رويدادى درخور خويش در پيش خواهيد داشت؛ من نيز مانند شما در انتظار آنم كه عذابى از جانب خدا شما را فراگيرد. (٣١)