و اگر آنان صبر مى‌كردند و تو را از پشت اتاق‌ها صدا نمى‌زدند تا خود به سويشان بيرون روى و با آنان ديدار كنى، برايشان بهتر بود؛ زيرا با اين روش، مقام رسالت را پاس داشته و درخور آمرزش و رحمت الهى مى‌شدند، و خدا آمرزنده و مهربان است. (٥)
اى كسانى‌كه ايمان آورده‌ايد، اگر فاسقى براى شما خبرى مهم آورد، درباره آن تحقيق كنيد، تا مبادا از روى نادانى به قومى آسيب برسانيد، آن‌گاه از آنچه بر سرشان آورده‌ايد پشيمان شويد. (٦)
و بدانيد كه رسول خدا در ميان شماست و شما بايد اين نعمت را پاس بداريد. اگر او در بسيارى از امور از آراى شما پيروى كند دچار زحمت مى‌شويد و به هلاكت مى‌افتيد و خدا نخواسته است كه چنين شود، بلكه ايمان را براى شما دوست داشتنى قرار داد و آن را در دل‌هاى شما بياراست و كفر و فسق و گناه را در نظرتان ناخوشايند ساخت تا رشد يابيد؛ و آنان كه ايمان را دوست دارند و از كفر بيزارند رشديافتگان‌اند. (٧)
آرى، اين موهبت‌ها به مؤمنان داده شد تا براى آنان از جانب خدا فضل و نعمتى باشد، و اين عنايت‌ها بى‌مورد و گزاف نيست، بلكه خدا به شايستگان فضل و نعمت آگاه و كارهاى او از روى حكمت است. (٨)
و اگر دو گروه از مؤمنان با يكديگر پيكار كنند، ميان آنان صلح و سازش برقرار سازيد؛ پس اگر يكى از آن دو گروه بر ديگرى ستم كرد و تعدى نمود، با آن گروهى كه ستم مى‌كند بجنگيد تا به فرمان خدا بازگردد و حكم او را گردن نهد. پس اگر بازگشت و حكم خدا را گردن نهاد، ميان آن دو گروه صلحى عادلانه برقرار كنيد؛ بدين‌طريق كه اگر گروه تجاوزگر خونى ريخته يا حقى را پايمال كرده حكم خدا را درباره‌اش اجرا كنيد و همواره به عدالت رفتار نماييد، چرا كه خدا دادگران را دوست مى‌دارد. (٩)
همه مؤمنان- چه آنان كه با يكديگر در ستيزند و چه غير آنان- جز اين نيستند كه با يكديگر برادرند، پس بر شما فرض است كه ميان آن دو گروه از برادرانتان كه با يكديگر در ستيزند صلح و سازش برقرار كنيد و همگان تقواى الهى را رعايت كنيد، باشد كه مورد رحمت قرار گيريد. (١٠)
اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، نبايد مردانى مردان ديگر را به مسخره گيرند، شايد آنان نزد خدا از اينان بهتر باشند، و نبايد زنانى زنان ديگر را به مسخره گيرند، شايد آنان نزد خدا از اينان بهتر باشند، و عيوب يكديگر را فاش نسازيد و يكديگر را با لقب‌ها و عنوان‌هاى بد ياد مكنيد.
ياد كردن مردم به بدى پس از ايمان آوردن آنان نارواست، و كسانى كه از اين گناهان توبه نكنند آنان ستمكارند. (١١)