اوست آن‌كه در وادى مكّه (سرزمين حديبيّه) شما را بر مشركان فايق آورد، پس از آن دست‌هاى آنان را از تعرّض به شما و دست‌هاى شما را از تعرّض به آنان بازداشت تا كار شما به صلح انجاميد، و خدا به آنچه مى‌كنيد بيناست. (٢٤)
آنان همان كسانى‌اند كه كافر شدند و شما را از ورود به مسجد الحرام [براى انجام عمره‌] بازداشتند و نگذاشتند قربانى‌هاى شما- كه بازداشته شده بودند- به جايگاهشان برسند. و اگر مردان و زنانى با ايمان كه شما آنان را نمى‌شناختيد در مكّه نبودند و با هجوم به مكّه آنان را از سر ناآگاهى پايمال مى‌كرديد و بر اثر كشتن آنان رويدادى ناخوشايند براى شما پيش مى‌آمد، شما را از هجوم به مكّه و جنگ با مردم آن باز نمى‌داشتيم، ولى از اين كار بازداشته شديد تا خدا هركه را بخواهد به رحمت خود درآورد. و اگر مؤمنان و مشركان مكّه مشخّص بودند، قطعا كافران را با هجوم شما بر آنان به عذابى دردناك عذاب كرده بوديم. (٢٥)
مشركان از آن‌روى شما را از مسجد الحرام بازداشتند كه دل‌هايشان را از خشم شما پر كرده بودند، آن هم خشمى جاهلانه كه به مردم نادان اختصاص دارد. در مقابل، خدا هم آرامشى از جانب خود بر پيامبرش و بر مؤمنان فروفرستاد تا حركت و سكونشان همراه با وقار و دور از برخوردهاى جاهلانه باشد، و روح ايمان را كه به تقوا فرمان مى‌دهد ملازم آنان ساخت. آرى، مؤمنان به برخوردارى از روح ايمان سزاوارتر از ديگران بودند و آنان بودند كه شايستگى آن را داشتند، و خدا به هرچيزى داناست. (٢٦)
سوگند ياد مى‌كنم كه خدا آن رؤياى درست را كه به پيامبر نماياند، حقيقت را آن‌گونه كه بود براى او آشكار ساخت و به او نشان داد كه- اگر خدا بخواهد- شما ايمن از شرّ مشركان وارد مسجد الحرام مى‌شويد و سرهاى خود را مى‌تراشيد و موهايتان را كوتاه مى‌كنيد [- عمره به جاى مى‌آوريد] و از آنان نمى‌هراسيد، ولى خداوند آن را در سال جارى مقرّر نكرد، زيرا به مصلحتى آگاه بود كه شما از آن آگاه نبوديد؛ ازاين‌رو براى تحقق كامل آن رؤيا، صلح حديبيّه را كه خود فتح نزديكى بود، پيش از ورودتان به مسجد الحرام پيش آورد. (٢٧)
اوست آن‌كه پيامبرش محمّد را همراه با هدايت و دين حقّ به رسالت فرستاد، تا آن دين را بر همه اديان فايق آورد، و همين بس كه خدا به درستى رسالت محمّد و وعده‌هاى خود گواه باشد. (٢٨)