اى پيامبر، به باديه‌نشينانى كه (از سفر عمره حديبيّه) تخلّف كردند بگو: [فرصتى براى جبران در پيش است.] به زودى به نبرد با قومى سخت نيرومند فراخوانده مى‌شويد و شما با آنان مى‌جنگيد يا آنان تسليم مى‌شوند و اسلام مى‌آورند. پس اگر فرمان بريد و براى جهاد به سوى آنان حركت كنيد، خدا به شما مزدى نيكو عطا مى‌كند، و اگر روى برتابيد، چنان‌كه پيش‌تر (از سفر عمره حديبيّه) نيز روى برتافتيد، به عذابى دردناك عذابتان خواهد كرد. (١٦)
ولى بر نابينا گناهى نيست كه در آن كارزار شركت نكند و بر لنگ نيز گناهى نيست و بر بيمار نيز گناهى نيست؛ و هركس از خدا و رسولش اطاعت كند، او را در بوستان‌هايى آكنده از درخت كه از زير آنها نهرها روان است درمى‌آورد و هركس از فرمان خدا و رسولش روى برتابد، او را به عذابى دردناك عذاب خواهد كرد. (١٧)
اى پيامبر، قطعا خدا از مؤمنان آن‌گاه كه با تو در (حديبيّه) زير آن درخت بيعت مى‌كردند خشنود شد و نيّت‌هاى صادقانه آنان را دانست؛ ازاين‌رو آرامش و اطمينان را در آنان پديد آورد، و ديرى نمى‌گذرد كه فتح (خيبر) را به آنان پاداش خواهد داد. (١٨)
و غنيمت‌هاى فراوانى را كه در آن نبرد به چنگ مى‌آورند نيز نصيبشان خواهد كرد، و خدا شكست‌ناپذير و حكيم است. (١٩)
خدا به شما غنيمت‌هاى فراوانى وعده داده است كه آنها را به دست خواهيد آورد؛ ازاين‌رو (پس از بازگشت از سفر حديبيّه) به زودى اينها (غنايم خيبر) را به شما ارزانى مى‌كند و دست مردم [كفرپيشه‌] را از تعرّض به شما بازمى‌دارد. خداوند اين وعده را به شما داد تا براى همه مؤمنان آيت و نشانه‌اى باشد و از اين رهگذر حقانيت خود و درستى وعده پروردگارشان را دريابند، و تا شما مؤمنان را به راهى راست كه به برترى حق و گسترش دين مى‌انجامد راهنمايى كند. (٢٠)
و غنيمت‌هاى ديگرى نيز هست كه شما نتوانستيد بر آنها دست يابيد و خدا بر آنها احاطه و قدرت دارد، و خدا بر هرچيزى تواناست. (٢١)
و اگر كسانى كه كافر شده‌اند با شما به كارزار آيند پشت مى‌كنند و مى‌گريزند، آن‌گاه نه كسى را مى‌يابند كه كارشان را بر عهده گيرد و نه كسى كه آنان را يارى كند. (٢٢)
خدا مقرّر داشته است كه پيامبران و مؤمنان واقعى بر دشمنانشان پيروز شوند. اين سنّت خداست كه از پيش جارى بوده است و هرگز در سنّت خدا تغييرى نخواهى يافت. (٢٣)