به راستى، كسانى كه با تو بيعت مى‌كنند، جز اين نيست كه با خدا بيعت مى‌كنند، دست تو به منزله دست خداست كه براى بيعت بالاى دست‌هاى آنان قرار دارد. پس هركس بيعتش را با تو بشكند، بيعت با خدا را شكسته است و خدا از آن زيانى نمى‌بيند، بلكه او به خود زيان رسانده است؛ و هركس به آنچه با خدا بر آن پيمان بسته است وفا كند، به زودى خدا پاداشى بزرگ به او خواهد بخشيد. (١٠)
اى پيامبر، به زودى اعراب باديه‌نشين كه (از سفر عمره حديبيّه) تخلّف كردند و همراه تو نيامدند، عذر مى‌آورند كه اموال و كسانمان ما را به خود مشغول ساخت، براى ما از خدا آمرزش بخواه. آنان دروغ مى‌گويند؛ نه اموال و كسانشان مانع آنان بود و نه از روى حقيقت آمرزش مى‌طلبند. آنان به زبان چيزى مى‌گويند كه در دل‌هايشان نيست. به آنان بگو:
اگر خدا براى شما زيانى بخواهد يا براى شما سودى اراده كند، كيست كه از جانب خدا مالك چيزى باشد كه آن را در جهت سود يا زيان شما به كار گيرد؟
بلكه خداست كه به آنچه مى‌كنيد آگاه است. (١١)
نه، مال و كسانتان مانع شما نبود، بلكه بدان سبب پيامبر را در آن سفر همراهى نكرديد كه پنداشتيد رسول خدا و مؤمنان هرگز به سوى خانواده‌هايشان بازنمى‌گردند و همه به دست مشركان كشته مى‌شوند، و اين پندار در دل‌هاى شما آراسته گشت و گمان برديد كه خدا پيامبرش را وامى‌گذارد، و اين گمانى ناروا بود، و شما مردمى فاسد بوديد. (١٢)
شما با تخلّف از دستور پيامبر، هم به او و هم به خدا كافر شديد، و هركس به خدا و رسولش ايمان نياورد به آتشى افروخته درخواهد آمد، زيرا ما براى كافران آتشى افروخته آماده كرده‌ايم. (١٣)
فرمانروايى آسمان‌ها و زمين تنها از آن خداست؛ هركه را بخواهد مى‌آمرزد و هركه را بخواهد گرفتار عذاب مى‌كند، و خدا آمرزنده و مهربان است. (١٤)
(به زودى خيبر را فتح خواهيد كرد، و) چون به سوى غنيمت‌ها روانه شويد تا آنها را به چنگ آوريد، مسلمانانى كه (از سفر عمره) تخلّف كردند و همراه پيامبر نرفتند خواهند گفت: ما را واگذاريد (مانع ما نشويد) تا از پى شما بياييم.
اين در حالى است كه خدا غنائم خيبر را فقط به شما اختصاص داده است و متخلّفان مى‌خواهند سخن خدا را دگرگون سازند. به آنان بگو: شما هرگز از پى ما نخواهيد آمد، زيرا خدا از پيش چنين فرموده است. ولى آنان در پاسخ خواهند گفت: خدا چنين نفرموده است، بلكه شما بر ما حسد مى‌ورزيد. چنين نيست، بلكه آنان جز اندكى نفهميده‌اند. (١٥)