ترجمه قرآن بر اساس الميزان - صفوى، محمدرضا - الصفحة ٥٠٨

همانا خداوند كسانى را كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند به بهشت‌هايى آكنده از درختان كه در زير آنها نهرها روان است وارد مى‌كند.
امّا كسانى كه كافر شده‌اند، خوى انسانى را رها مى‌كنند و زندگى دنيا را به كامرانى مى‌گذرانند و بى‌هيچ هدفى، بدانسان كه دام‌ها مى‌چرند، مى‌خورند، و آتش دوزخ جايگاهى براى آنان خواهد بود. (١٢)
و چه بسيار مردم شهرها كه از مردم شهر تو كه تو را از آن بيرون كردند نيرومندتر بودند و ما آنان را هلاك كرديم و براى آنها هيچ يار و ياورى نبود كه به آنان كمك كند. (١٣)
آيا كسانى كه بر دليل روشنى از جانب پروردگارشان تكيه كرده‌اند، مانند كسانى‌اند كه كارهاى زشتشان برايشان جلوه داده شده است و از هواهاى نفسانى خود پيروى كرده‌اند؟ (١٤)
وصف آن بهشتى كه به تقواپيشگان وعده داده شده چنين است: در آن نهرهايى است از آبى تغييرناپذير و نهرهايى از شير كه مزه‌اش دگرگون نشده و نهرهايى از باده كه براى نوشندگان لذيذ است، و نهرهايى از عسل خالص شده. و براى آنان در آن‌جا از هرگونه ميوه‌اى فراهم است، و از جانب پروردگارشان آمرزشى خواهند داشت كه گناه و ناگوارى را از آنان خواهد زدود. آيا كسانى كه در اين بهشت درمى‌آيند همچون كسانى‌اند كه در آتش دوزخ جاودانند و به آنان آبى داغ نوشانده‌اند كه روده‌هايشان را پاره‌پاره كرده است؟ (١٥)
و از اين مردم كسانى‌اند كه به سخنان تو گوش فرامى‌دهند، ولى هنگامى كه از نزد تو بيرون مى‌روند، به يارانت كه از دانش (معرفت الهى) بهره‌مند شده‌اند مى‌گويند: او اندكى پيش چه گفت؟ اينان كسانى‌اند كه خدا بر دل‌هايشان مهر نهاده است و از هواهاى نفسانى خود پيروى كرده‌اند. (١٦)
آنان كه هدايت‌يافته و تسليم فطرت پاك خويش شده و از پى حق رفته‌اند، خدا بر هدايتشان افزوده و تقواى درخور آنان را به آنان داده است تا از گناهان پرهيز كنند. (١٧)
آيا كفرپيشگان جز اين انتظار مى‌برند كه قيامت- كه ناگهان مى‌آيد- بر آنان در رسد؟ به راستى نشانه‌هاى آن هم‌اكنون پديد آمده است و آن‌گاه كه فرارسد يادآور مى‌شوند، ولى در آن هنگام كه دوران عمل گذشته است چگونه اين يادآورى براى آنان سودمند است؟ (١٨)
حقيقت اين است كه هيچ معبودى جز خدا نيست. تو اين را مى‌دانى؛ پس برطبق دانش خود عمل كن و براى گناه خويش و براى مردان و زنان با ايمان آمرزش بخواه، تا از كسانى نباشى كه خدا بر دل‌هايشان مهر مى‌نهد، كه خدا به احوال شما آگاه است و جنب‌وجوش و آرام و قرارتان را مى‌داند. (١٩)