اى پيامبر، به كسانى كه ايمان آورده‌اند بگو: از بدرفتارى‌هاى گردنكشان كه به روزهاى خدا اميدى ندارند، درگذرند و متعرّض آنان نشوند، اگر به آنان بگويى همان كنند كه تو مى‌گويى. خدا اين فرمان را صادر كرده است تا خود در يكى از آن‌روزها مردمى كفرپيشه را به سزاى گناهانى كه فراهم آورده‌اند كيفر دهد. (١٤)
آرى، دستاورد مردمان به هدر نمى‌رود؛ هركس كار شايسته كند به سود خويش كرده، و هركس بدى كند به زيان خويش مرتكب شده است؛ سپس به سوى پروردگارتان باز گردانده مى‌شويد و براساس كردارتان سزا خواهيد ديد. (١٥)
و ازاين‌روست كه ما براى آدميان دين را مقرّر داشتيم و به بنى اسرائيل تورات و تكاليف مقرر شده در كتاب الهى و نبوّت عطا كرديم و از چيزهاى پاكيزه (همچون «منّ» و «سلوى») به آنان روزى داديم و آنان را بر جهانيان برترى بخشيديم. (١٦)
و به آنان دلايلى روشن كه راه خدا را مى‌نمود و هرشبهه‌اى را در امر دين مى‌زدود عطا كرديم، ولى آنان راه تفرقه را پيمودند و در امر دين دستخوش اختلاف شدند، آن هم پس از آن‌كه دانش دين برايشان حاصل شده بود، ولى به خاطر برترى‌جويى و ستمى كه ميانشان بود به اختلاف و تفرقه روى آوردند. به يقين پروردگارت روز قيامت ميانشان درباره آنچه بر سرش اختلاف مى‌كردند داورى خواهد كرد. (١٧)
سپس تو را- اى پيامبر- در امر دين بر طريقه خاصى كه آيين اسلام است، نهاديم. بنابراين از آن پيروى كن و از خواسته‌هاى كسانى كه نمى‌دانند پيروى مكن. (١٨)
زيرا آنان هرگز تو را از نيازى كه به خدا دارى ذره‌اى كفايت نمى‌كنند. كسانى كه پيرو هواى خويشند و دين‌گريزند ستمكارند و ستمكاران سرپرستان يكديگرند و خدا عهده‌دار امورشان نيست، خدا تنها سرپرستى تقواپيشگان را كه از آيين او پيروى مى‌كنند برعهده مى‌گيرد. (١٩)
اين آيينى كه براى تو مقرّر كرديم مشتمل بر احكامى است كه براى مردم مايه بينش‌ها و براى كسانى كه ايمان دارند و راه يقين را مى‌پويند مايه هدايت و رحمت است. (٢٠)
آيا كسانى كه مرتكب كارهاى ناروا شده‌اند پنداشته‌اند كه آنان را مانند كسانى قرار مى‌دهيم كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند، به‌گونه‌اى كه زندگى و مرگشان با زندگى و مرگ آنان يكسان باشد؟ بد داورى مى‌كنند. (٢١)
و خداوند آسمان‌ها و زمين را به حق (نه بيهوده و بى‌هدف) آفريده، و آنها را براساس عدالت استوار ساخته است تا هركسى در برابر آنچه به دست آورده است سزا داده شود، و بر آنان ستم نمى‌رود. (٢٢)