از نشانه‌هاى يكتايى او در تدبير هستى كشتى‌هاى كوه‌آساست كه در دريا روانند. (٣٢)
اگر بخواهد باد را از حركت باز مى‌دارد، آن‌گاه كشتى‌ها بر روى دريا متوقف مى‌شوند. قطعا در اينها براى هر صبرپيشه سپاسگزارى نشانه‌هايى است بر يكتايى خدا. (٣٣)
يا كشتى‌ها را اگر بخواهد در اثر گناهانى كه كشتى‌نشينان مرتكب شده‌اند در دريا نابود مى‌كند، گرچه از بسيارى از گناهان آن‌گاه كه بخواهد درمى‌گذرد. (٣٤)
آرى، اگر بخواهيم چنين مى‌كنيم، تا قدرت خويش را بنمايانيم و تا كسانى كه در آيات ما مجادله مى‌كنند بدانند كه در برابر عذاب ما گريزگاهى ندارند. (٣٥)
پس آنچه به شما داده شده بهره‌اى از زندگى دنياست كه فقط چند روزى از آن برخوردار مى‌شويد، ولى پاداش‌هايى كه نزد خداست از آن‌رو كه با رنج‌ها آميخته نيست و زوالى ندارد بهتر و پاينده‌تر است. اين پاداش از آن كسانى است كه ايمان آورده و بر پروردگارشان توكّل مى‌كنند؛ (٣٦)
و كسانى كه از گناهان بزرگ و كارهاى زشت دورى مى‌كنند و چون بر كسى خشم گيرند، از او در مى‌گذرند؛ (٣٧)
و كسانى كه خواسته پروردگارشان را اجابت كرده و نماز برپا داشته‌اند و در كارى كه بر انجام آن تصميم گرفته‌اند با يكديگر مشورت مى‌كنند و از آنچه روزيشان كرده‌ايم، براى خشنودى خدا انفاق مى‌كنند؛ (٣٨)
و كسانى كه چون بر آنان ستم رود، از ديگران يارى مى‌طلبند و همگى براى رفع ستم مى‌كوشند. (٣٩)
و سزاى بدى بدى‌اى مانند آن است، ولى هركه درگذرد و كار خود را ميان خود و خداى خويش به صلاح آورد پاداش او بر عهده خداست. به يقين خدا ستمكاران را دوست نمى‌دارد. (٤٠)
سفارش به گذشت، حق انتقام و مقاومت در برابر ستمكار را سلب نمى‌كند؛ ازاين‌رو هركس پس از ستم ديدنش، در برابر ستمكار بايستد و از او انتقام بگيرد، به حكم دين خدا در امن و امان است و راهى براى بازخواست او نيست. (٤١)
راه بازخواست و انتقام گرفتن تنها بر ضد كسانى گشوده است كه بر مردم ستم روا مى‌دارند و در زمين به ناحق سركشى مى‌كنند. آنان عذابى دردناك خواهند داشت. (٤٢)
با اين‌حال، هركه شكيبايى كند و از ستمى كه بر او رفته است درگذرد، قطعا به فضيلتى برتر دست يافته است، چرا كه صبر و گذشت، نشانگر تصميم جدّى در كارهاست. (٤٣)
اينهاست ويژگى‌هاى هدايت‌يافتگان و پاداششان نزد خدا، ولى كسى كه خدا او را به خاطر ستمكارى‌اش به بيراهه برد و از نعمت‌هاى آخرت محرومش سازد، پس از خدا هيچ‌كس كارش را بر عهده نخواهد گرفت. و روز قيامت ستمگران را مى‌بينى كه چون عذاب را ببينند، مى‌گويند: آيا راهى براى بازگشت به دنيا هست تا كار شايسته كنيم؟ (٤٤)