و از نشانه‌هاى ربوبيّت او اين است كه تو زمين را افتاده و رام مى‌بينى، پس هنگامى كه آب بر آن فروفرستيم، با رويش گياهان به جنبش درمى‌آيد و با رشد آنها فراز مى‌آيد. آرى، همان كسى كه زمين را با روياندن گياهان زنده كرد، مردگان را حياتى دوباره مى‌بخشد. به راستى او بر هرچيزى تواناست. (٣٩)
به يقين، كسانى كه در پديده‌هاى هستى كه همه نشانه‌هاى ربوبيّت و الوهيّت ماست به انحراف مى‌گرايند و آنها را مى‌پرستند، و نيز در آيات وحيانى ما كجروى مى‌كنند و آنها را دروغ مى‌شمرند، بر ما پنهان نمى‌مانند و به آتش دوزخ درمى‌آيند.
اينك آيا كسى كه در آتش افكنده مى‌شود بهتر است يا كسى كه روز قيامت ايمن از هرگزندى مى‌آيد؟ هر كارى خواستيد بكنيد، بى‌گمان او به آنچه انجام مى‌دهيد بيناست. (٤٠)
آنان كه به اين قرآن- چون برايشان آمد- كافر شدند، قطعا در آتش دوزخ افكنده مى‌شوند، و به راستى اين كتابى است كه هيچ‌چيز بر آن چيره نمى‌شود. (٤١)
نه اكنون كه عصر نزول است و نه در آينده، تا برپايى قيامت، باطل در آن راه نخواهد يافت و حقايق آن را دگرگون نخواهد ساخت، چرا كه آن از جانب حكيمى ستوده كه كارهايش همه استوار و نيكوست نازل شده است. (٤٢)
اى پيامبر، از جانب كافران جز آنچه به پيامبران پيش از تو گفته شد چيز ديگرى گفته نمى‌شود. همانا پروردگار تو، هم صاحب آمرزش است و هم صاحب عقوبتى دردناك؛ پس بنگرند كدام‌يك از اين دو را سزاوارند. (٤٣)
و اگر اين كتاب را قرآنى قرار مى‌داديم كه مطالب آن نارسا بود، كافران قوم تو مى‌گفتند: چرا آياتش به روشنى بيان نشده است؟ آيا كتابى نارسا و قومى داراى فصاحت و بلاغت؟ بگو: اين كتاب براى كسانى كه ايمان آورده‌اند رهنمودى است و بيمارى شك و ترديد آنان را شفا مى‌بخشد. و كسانى كه ايمان نمى‌آورند در گوش‌هايشان سنگينى است و قرآن براى آنان مايه كوردلى است. آنان نه پندى را مى‌شنوند و نه حجّتى را به خرد درمى‌يابند؛ گويى از جايگاهى دور كه توان شنيدن و ديدن ندارند، ندا داده مى‌شوند. (٤٤)
[انكار مشركان بر تو دشوار نيايد،] همانا به موسى هم كتاب داديم و در آن اختلاف شد. و اگر از جانب پروردگارت سخنى نرفته بود كه شما آدميان را در زمين تا هنگامى معين جايگاه و معيشتى است، قطعا ميان آنان داورى شده بود و هركس به سزاى كردارش رسيده بود. بى‌گمان، قوم موسى درباره كتاب او سخت در شك و ترديدند. (٤٥)
هركه كارى شايسته كند به سود خود اوست، و هركه بدى كند به زيان خود اوست، و پروردگارت هرگز به بندگان خود ستم نمى‌كند. (٤٦)