پروردگارا، و آنان را به بهشت‌هايى هميشگى كه وعده‌شان داده‌اى درآور، و از پدران و همسران و نسل‌هايشان كسانى را كه شايسته ورود به بهشت‌اند به بهشت درآور و به آنان ملحق كن؛ همانا تو مقتدر و شكست‌ناپذيرى و كارهايت همه براساس حكمت است. (٨)
و آنان را روز قيامت از ناگوارى‌ها حفظ كن، كه هركه را در آن روز از ناگوارى‌ها حفظ كنى قطعا او را مشمول رحمت خود ساخته‌اى، و اين است كاميابى بزرگ. (٩)
به يقين، كسانى كه كافر شده‌اند، آن‌گاه كه عذاب قيامت را مى‌چشند، از سوى خدا به آنان ندا داده مى‌شود كه: قطعا دشمنى خدا با شما سخت‌تر از دشمنى شما با خودتان است. شما آن‌گاه با خود دشمنى كرديد و اين عذاب را براى خود فراهم آورديد كه به ايمان فراخوانده مى‌شديد ولى كفر مى‌ورزيديد. (١٠)
آنان در دوزخ مى‌گويند: پروردگارا، ما را دوبار ميراندى و دو بار زنده كردى، (نخست در دنيا ميراندى و حيات برزخى بخشيدى، و بار ديگر جان ما را در برزخ گرفتى و حيات اخروى بخشيدى) اكنون معاد را باور كرديم و به گناهان خود اعتراف نموديم؛ آيا براى بيرون شدن از اين‌جا راهى هست؟ (١١)
به آنان گفته مى‌شود:
اى كفرپيشگان، اين كيفر به سزاى آن است كه چون خداوند به يكتايى خوانده مى‌شد انكار مى‌كرديد، و اگر چيزى شريك او قرار داده مى‌شد آن را باور مى‌نموديد. اينك داورى از آن خداوند بلندمرتبه و بزرگ است كه در حق شما هرچه بخواهد حكم مى‌كند. (١٢)
اوست آن‌كه نشانه‌هاى خود را در ربوبيت و تدبير هستى به شما نشان مى‌دهد و از آسمان براى شما روزى فرومى‌فرستد، ولى جز كسى كه به خدا روى آورده است اين حقيقت را درنمى‌يابد. (١٣)
پس اى مؤمنان، خدا را در حالى‌كه عبادت خود را ويژه او ساخته‌ايد بپرستيد و در راهى كه او براى شما ترسيم كرده است گام برداريد، هرچند كافران خوش نداشته باشند. (١٤)
اوست آن‌كه مرتبه‌هاى فرمانروايى‌اش بسى بلند است و صاحب عرش عظيم است. روح نبوت را كه از امر اوست بر هركس از بندگانش كه بخواهد القا مى‌كند و او را به رسالت برمى‌انگيزد تا مردم را از روز ديدارشان با خدا بيم دهد؛ (١٥)
از روزى كه آنان با بركنار شدن حجاب‌ها درمى‌يابند كه در پيشگاه خدا آشكارند و هيچ‌چيزى از آنان بر خدا پنهان نيست. آن زمان از جانب خدا ندا مى‌رسد كه: امروز فرمانروايى از آن كيست؟ و خود پاسخ مى‌گويد كه: از آن خداوند يگانه است كه بر همه موجودات چيره است. (١٦)