ما اين كتاب سراسر حق را براى مردم بر تو فروفرستاديم؛ پس هركه بدان هدايت يابد به سود خود اوست، و هركه گمراه گردد جز اين نيست كه به زيان خود گمراه مى‌شود؛ و [بدان كه‌] تو از جانب ما بر آنان وكيل نيستى تا رهنمودهاى اين كتاب را در دل‌هايشان وارد كنى. (٤١)
خداست كه جان مردم را هنگام مرگشان به تمام و كمال مى‌گيرد و جان كسانى را كه نمرده‌اند، در وقت خوابشان مى‌ستاند؛ پس آنهايى را كه حكم مرگ بر آنان گذرانده است، نگاه مى‌دارد و ديگران را تا سرآمدى معيّن به بدن‌ها باز مى‌فرستد.
همانا در اين امر براى مردمى كه مى‌انديشند نشانه‌هايى است بر اين‌كه تدبير امور آدميان در اختيار خداست. (٤٢)
بلكه آيا مشركان جز خدا شفاعتگران و كارسازانى براى خود برگرفته‌اند. بگو: آيا بت‌ها را شفاعتگر خود مى‌پنداريد، هرچند آنها مالك چيزى نباشند و از عقل و شعور بى‌بهره باشند؟ (٤٣)
بگو: شفاعت در كارها و تدبير امور، همه از آن خداست، چرا كه تنها او مالك آسمان‌ها و زمين است و شما فقط به سوى او بازگردانده مى‌شويد. (٤٤)
و چون خدا به تنهايى ياد شود و نامى از معبودان اهل شرك به ميان نيايد، دل‌هاى كسانى كه آخرت را باور ندارند، به تنگ مى‌آيد و مى‌رمد، و چون كسانى كه جز اويند ياد شوند، ناگهان آنان شادمان مى‌گردند. (٤٥)
بگو: خداوندا، اى پديدآورنده آسمان‌ها و زمين، اى داناى نهان و آشكار، تو ميان بندگانت درباره آنچه بر سرش اختلاف دارند، داورى خواهى كرد. (٤٦)
و اگر آنچه در زمين است و همانند آن‌كه به آن ضميمه شود، همه از آن كسانى باشد كه با انكار آخرت به خود ستم نموده‌اند، آن را براى رهايى خود از عذاب ناگوار روز قيامت خواهند داد. آن روز از جانب خدا براى آنان عذاب‌هايى پديدار مى‌شود كه تصورش را نمى‌كردند. (٤٧)