كه مى‌گفت: آيا تو واقعا از كسانى هستى كه رستاخيز را باور دارند؟! (٥٢)
مى‌گفت: آيا وقتى مرديم و خاك گشتيم و استخوان‌هايى [پوسيده‌] شديم، به راستى زنده مى‌شويم و سزا مى‌بينيم؟! (٥٣)
سپس آن مرد بهشتى به ياران خود مى‌گويد: آيا شما [هم‌] به دوزخ سر مى‌كشيد تا همنشين مرا ببينيد و فرجامش را بنگريد؟ (٥٤)
پس او به آتش سر مى‌كشد و همنشينش را در ميانه دوزخ مى‌بيند. (٥٥)
به او مى‌گويد: به خدا سوگند، نزديك بود مرا به دوزخ افكنى و به هلاكتم اندازى. (٥٦)
و اگر نعمت هدايت و توفيق پروردگارم نبود، قطعا من نيز از كسانى بودم كه براى عذاب احضار مى‌شدم. (٥٧)
آن‌گاه آن مرد بهشتى روى به ياران خود مى‌كند و با شادى بسيار مى‌گويد:
اى ياران، آيا ما ديگر نخواهيم مرد؟ (٥٨)
آيا جز همان مرگ نخستينمان، مردن ديگرى نخواهيم داشت؟ آيا ما گرفتار عذاب نمى‌شويم؟ (٥٩)
آرى، ما جاودانه‌ايم و رنجى نخواهيم ديد. به راستى اين همان رستگارى و سعادت بزرگ است. (٦٠)
پس اهل عمل بايد در دنيا براى دستيابى به چنين پاداشى بكوشند. (٦١)
آيا آن روزى نيكوى بهشتيان، براى پذيرايى خوب است يا درخت زقّوم كه براى دوزخيان آماده شده است؟ (٦٢)
به يقين، ما آن درخت را رنج و عذابى براى ستمكاران قرار داديم. (٦٣)
همانا زقّوم، درختى است كه در قعر دوزخ مى‌رويد. (٦٤)
خوشه‌اش از نهايت زشتى، گويى سرهاى شياطين است. (٦٥)
آن ستمكاران دوزخى سخت گرسنه‌اند و قطعا از آن خواهند خورد و شكم‌هاى خود را از آن پر خواهند كرد. (٦٦)
سپس براى آنان علاوه بر خوراك زقّوم آب جوشانى است كه با آنچه خورده‌اند آميخته مى‌گردد. (٦٧)
پس از نوشيدن آب جوشان، قطعا به سوى دوزخ باز خواهند گشت. (٦٨)
اين كيفرها از آن‌روست كه آنان پدرانشان را گمراه يافتند، (٦٩)
ولى در پيروى از ايشان درنگ نكردند و شتابان در پى آنان رفتند. (٧٠)
به يقين پيش از آنها بيشتر پيشينيان نيز گمراه شدند. (٧١)
و به راستى ما در ميان مردمان نخستين، پيامبرانى فرستاديم تا هشدارشان دهند. (٧٢)
پس بنگر فرجام هشدارداده‌شدگان چگونه شد؛ همگان به عذاب الهى گرفتار شدند و هلاك گشتند. (٧٣)
فقط آنان كه بندگى خدا كردند و براى او خالص شدند و دل به غير او نبستند، نجات يافتند. (٧٤)
و همانا نوح ما را ندا داد و در برابر قوم ستم‌پيشه‌اش از ما يارى طلبيد و ما خواسته او را اجابت كرديم و نيك اجابت‌كننده‌ايم. (٧٥)
ما آنان را به طوفان گرفتار ساختيم و نوح و كسانش [خانواده و مؤمنان قومش‌] را از آن اندوه بزرگ رهانيديم. (٧٦)