داستان مردم انطاكيه روشنگر بشارت‌ها و هشدارهاى ماست. اى پيامبر، اهالى آن آبادى را آن‌گاه كه فرستادگان ما بدان‌جا آمدند، براى مردم مثل بزن؛ (١٣)
آن‌گاه كه دو تن از رسولان خود را به سوى آنان فرستاديم [و آنان مردم را به پرستش خداى يكتا و باور داشتن روز جزا فراخواندند]، ولى بى‌درنگ آن دو را تكذيب كردند؛ ما نيز با گسيل داشتن سوّمين فرستاده خود، آن دو تن را نيرومند ساختيم، پس هرسه نفر به مردم آن ديار گفتند: به يقين ما از جانب خدا به سوى شما به رسالت فرستاده شده‌ايم. (١٤)
مردم در پاسخ گفتند: شما جز بشرى مانند ما نيستيد و خداوند رحمان هيچ وحيى بر انسان فرونفرستاده است، چرا كه بشر شايسته نبوت و دريافت وحى نيست؛ ما نيز بشريم و هرگز از جانب خدا وحيى به ما نرسيده است، پس شما جز دروغ نمى‌گوييد. (١٥)
رسولان گفتند:
بى‌ترديد ما به سوى شما به رسالت فرستاده شده‌ايم و همين بس كه پروردگارمان اين را مى‌داند؛ لذا نه از تكذيب شما باكى داريم و نه نيازمند تصديقتان هستيم. (١٦)
و بر ما جز ابلاغ آشكار پيام الهى، تكليف ديگرى نيست. (١٧)
مردم آن ديار گفتند: ما [امر] شما را به فال بد گرفته‌ايم؛ به يقين اگر از اين كار دست برنداريد سنگسارتان مى‌كنيم و عذابى دردناك از ما به شما خواهد رسيد. (١٨)
فرستادگان ما گفتند: شومى شما با خود شماست. آن حق‌گريزى و باطل‌گرايى كه در درونتان ريشه دارد، مايه شومى شماست. آيا اگر حق را براى شما يادآورى كنند آن را انكار مى‌كنيد و آن را به فال بد مى‌گيريد و تهديد مى‌كنيد؟! شما مردمى هستيد كه بى‌اندازه مرتكب گناه شده‌ايد، و همين موجب حق‌ناپذيرى شما شده است. (١٩)
در اين ميان مردى از دورترين نقطه شهر شتابان آمد و گفت: اى قوم من، از اين رسولان پيروى كنيد. (٢٠)
از كسانى كه براى رسالت خود، مزدى از شما نمى‌طلبند و خود هدايت يافته‌اند پيروى كنيد و دعوتشان را بپذيريد. (٢١)
و بدانيد كه آفريننده آدميان، تنها معبودى است كه شايسته پرستش است؛ پس چيست مرا كه نپرستم آن كسى را كه مرا پديد آورده و شما همه به سوى او بازگردانده مى‌شويد و به سزاى كارهايتان مى‌رسيد؟ (٢٢)
آيا جز خدا معبودانى برگزينم كه اگر خداى رحمان زيانى براى من بخواهد، شفاعت آنها چيزى از آن زيان را از من دور نمى‌سازد و خود نيز نمى‌توانند مرا نجات بخشند؟! (٢٣)
اگر جز خدا معبودانى را پرستش كنم، در آن صورت قطعا در گمراهى آشكارى خواهم بود. (٢٤)
اى فرستادگان خدا، همانا من به پروردگارتان ايمان آورده‌ام؛ پس گواهى مرا به يگانگى خدا بشنويد و گواه باشيد. (٢٥)
ولى مردم انطاكيه آن مرد مؤمن بااخلاص را به قتل رساندند، و بى‌درنگ از جانب خدا به او ندا رسيد كه: به بهشت درآى. آن مرد در آن سراى گفت: اى كاش، قوم من مى‌دانستند، (٢٦)
كه پروردگارم گناهانم را بخشيد و مرا از بزرگواران درگاهش قرار داد. (٢٧)