و كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند، قطعا گناهانشان را از آنان مى‌زداييم و به هنگام دادن پاداش، بهترين عملشان را ميزان قرار داده و براساس آن، جزايشان مى‌دهيم. (٧)
ما به انسان درباره پدر و مادرش سفارشى نيكو كرديم؛ به او فرمان داديم كه به آنان احسان كند. اما اگر تلاش كردند چيزى را كه بدان علم ندارى شريك من سازى، از آنان اطاعت مكن، و سرانجام به سوى من باز خواهيد گشت، آن‌گاه شما را از حقيقت اعمالى كه انجام مى‌داديد، باخبر خواهم ساخت. (٨)
و كسانى كه به رغم تلاش پى‌گير پدر و مادرشان ايمان آورده و شريكى براى خدا قرار نداده و كارهاى شايسته كرده‌اند، از جدايى پدر و مادر خود باكى نداشته باشند، چرا كه آنان را در سراى آخرت در ميان بندگان شايسته كه از نعمت‌هاى بهشت برخوردارند وارد خواهيم ساخت. (٩)
در ميان مردم كسانى‌اند كه مى‌گويند:
ايمان آورده‌ايم، ولى ايمانشان تا زمانى است كه عافيت و سلامتشان برقرار باشد، اما آن‌گاه كه به خاطر ايمانشان آزار شوند تحمل نمى‌كنند و شكنجه آدميان را كه ناچيز و پايان‌پذير است بسان عذاب الهى كه هميشگى است، مى‌انگارند و به شرك روى مى‌آورند. و قطعا اگر از جانب پروردگارت يارى برسد و گشايشى پديد آيد، خواهند گفت:
ما هم با شما مؤمنان بوديم. اين‌گونه نيست. آيا خداوند به آنچه در سينه آدميان است داناتر نيست؟ (١٠)
در عين حال، خداوند با پيش آوردن سختى‌ها و امتحان‌ها، مؤمنان را از منافقان مشخص مى‌سازد. (١١)
مشركان مكه، همانان كه در آغاز دعوت پيامبر كفر ورزيدند، به كسانى كه ايمان آوردند گفتند: راه و روش ما را دنبال كنيد و به شرك بازگرديد، در آن‌صورت وظيفه خود مى‌دانيم كه گناهان شما را به گردن بگيريم. مشركان حتى اندكى از گناه آنان را بر عهده نمى‌گيرند. به راستى آنان دروغ مى‌گويند. (١٢)
و قطعا اين گمراهگران، گناهان سنگين خود را به دوش مى‌كشند، و نيز همسان گناهانى را كه گمراه‌شدگان بر دوش گرفته‌اند، با گناهان خود، بر دوش خواهند كشيد و روز قيامت از دروغى كه مى‌بافتند (مى‌گفتند گناه ديگران را مى‌توان بر عهده گرفت و خدا شريك دارد) بازخواست خواهند شد. (١٣)
و همانا نوح را به سوى قومش به رسالت فرستاديم. او هزار سال پنجاه سال كم، در ميان مردم درنگ كرد و به هدايت آنان پرداخت؛ سپس طوفان، آنان را فروگرفت، چرا كه آنان ستمكار بودند. (١٤)