اى پيامبر، آن‌كس كه بر تو واجب كرد قرآن را بر مردم بخوانى و آن را به ايشان ابلاغ كنى، قطعا تو را پيروزمند و سرفراز به مكه بازمى‌گرداند. در پاسخ تكذيب‌كنندگان رسالت و آنان كه آيات الهى را افسون مى‌خوانند بگو: پروردگارم از شما به آن كسى كه هدايت را آورده آگاه‌تر است و او بهتر مى‌داند كه چه كسى در گمراهى آشكارى است. (٨٥)
تو اميد نداشتى كه كتاب آسمانى بر تو القا گردد، ليكن رحمتى بود از جانب پروردگارت كه تو را فراگرفت.
پس بايد اين نعمت را پاس بدارى و به شكرانه آن و نيز براى پيشبرد دعوتت پشتيبان كافران نباشى و آنان را در كفرشان يارى نكنى. (٨٦)
مبادا پس از آن‌كه آيات خدا بر تو نازل شد، كافران با ترفندهايشان تو را از آنها بازدارند! مردم را به سوى پروردگارت فراخوان و هرگز از مشركان مباش. (٨٧)
با وجود خداوند، معبود ديگرى مخوان، زيرا جز او معبودى كه شايسته پرستش باشد وجود ندارد؛ چرا كه هرچه جز خداست نابود مى‌شود و حاكميت و تدبير جهان هستى در اختيار اوست و شما به او بازگردانده مى‌شويد. (٨٨)
سوره عنكبوت/ ٢٩
به نام خداوند گسترده‌مهر مهربان‌
الف. لام. ميم. (١)
آيا مردم پنداشته‌اند به صرف اين‌كه گفتند: ايمان آورديم؛ به حال خود رها مى‌شوند و با سختى‌هايى كه درستى و نادرستى ايمانشان با آنها آشكار مى‌شود آزموده نمى‌شوند؟ (٢)
به يقين ما تمام كسانى را كه پيش از اينان بودند و ادعاى ايمان مى‌كردند با مشكلات آزموديم. قطعا خدا كسانى را كه راست گفته‌اند و نيز مدعيان دروغگو را با آشكار شدن آثار صدق و كذبشان معلوم و مشخص خواهد ساخت. (٣)
آيا اين مشركان كه مرتكب بدى‌ها مى‌شوند و با ايجاد رنج‌ها و مشكلات فراوان براى مؤمنان، آنان را از ايمان بازمى‌دارند، گمان كرده‌اند كه بر ما پيشى گرفته و ما را ناتوان ساخته‌اند؟! آنان بد داورى مى‌كنند. (٤)
هركس به اميد لقاى خدا ايمان آورده است بر ايمان خود استوار بماند، چرا كه آن سرآمد الهى كه خداوند براى ملاقات خود با مؤمنان معين كرده است يقينا فرامى‌رسد، و اوست شنواى گفتار آدميان و دانا به احوال آنان. (٥)
و هركس در راه خدا تلاش كند و بر ايمان پايدار بماند، نتيجه تلاشى كه مى‌كند از آن خود اوست و سودى به خدا نمى‌رسد، چرا كه خداوند از همه جهانيان بى‌نياز است. (٦)