قارون در پاسخ مردمش گفت: ثروتى كه به من داده شده در نتيجه دانشى است كه خود دارم. من راه‌هاى به‌دست آوردن ثروت را به خوبى مى‌دانم؛ پس دارايى‌هاى من حق مسلّم من است، نه آن‌كه بخششى از سوى خدا باشد. آيا قارون نمى‌دانست كه خداوند از ميان نسل‌هايى كه پيش از او بودند كسانى را بر اثر گناهانشان نابود كرد كه از او قوى‌تر بودند و اندوخته‌هايى افزون‌تر داشتند؟
سنت الهى بر اين است كه از مجرمان درباره گناهانشان پرسش نمى‌شود و براى عذرخواهى مهلت نمى‌يابند. (٧٨)
قارون غرق در زينت و زيور خود در ميان قومش حضور يافت. كسانى كه خواهان زندگانى دنيا بودند و از آخرت و پاداش‌هاى آن بى‌خبر بودند، گفتند:
اى كاش ما نيز مانند آنچه به قارون داده شده است مى‌داشتيم؛ راستى او از خوشبختى بهره‌اى فراوان دارد. (٧٩)
و كسانى كه از دانش برخوردار شده بودند، به جاهلان گفتند: واى بر شما؛ پاداش الهى براى كسى كه ايمان آورده و كار شايسته كرده بهتر از همه ثروت و مكنتى است كه او دارد. اين حقيقت را جز به شكيبايان نمى‌توان فهماند. (٨٠)
سرانجام، طغيان او سبب شد كه ما زمين را بشكافيم و او و خانه‌اش را در آن نهان سازيم. در آن حال، او جز خدا هيچ گروهى نداشت كه بتوانند ياريش دهند و از عذاب رهايى‌اش بخشند، و خود نيز از كسانى نبود كه بتواند از خويشتن دفاع كند. او دريافت كه نمى‌تواند از خدا بى‌نياز باشد، و براى دستيابى به خيرها و دفع ناگوارى‌ها، نيرو و نبوغ علمى كافى نيست. (٨١)
و آنان كه روز گذشته آرزوى موقعيت قارون را داشتند، فرداى آن روز با پشيمانى مى‌گفتند: واى! گويى اين انديشه خطا بود كه دستيابى به مال و ثروت فضل خداوندى نيست و علم و درايت آدمى براى آن بسنده است. حقيقت اين است كه خدا روزى‌دهنده است. او روزى را براى هركس از بندگانش كه بخواهد فراخ مى‌گرداند و بر هركه بخواهد تنگ مى‌گيرد. اگر خداوند نعمتش را از ما دريغ كرده بود، قطعا ما را نيز در زمين فروبرده بود. آنان پندار روز گذشته خود را پندارى كفرآميز خواندند و با پشيمانى مى‌گفتند: واى گويى حقيقت اين است كه كافران به نيكبختى نمى‌رسند. (٨٢)
آن خانه آخرت (بهشت برين) را ويژه كسانى قرار مى‌دهيم كه خواهان زورگويى در زمين و تسلّط بر بندگان خدا نباشند و نخواهند فسادانگيزى كنند و مرتكب نافرمانى خدا شوند. و فرجام نيكو (سراى آخرت) از آن تقواپيشگان است. (٨٣)
آنان كه كار شايسته آورند پاداشى بهتر از آن خواهند داشت، و آنان كه كار ناشايسته آورند، كسانى از ايشان كه گناهان بسيارى مرتكب شده‌اند جز آنچه كرده‌اند سزا داده نمى‌شوند. (٨٤)