همانا اين سخن را پياپى، آيه‌اى پس از آيه ديگر و سوره‌اى پس از سوره ديگر به آنان رسانديم شايد متوجه شوند و دريابند. (٥١)
گروهى از كسانى كه پيش از نزول قرآن كتاب آسمانى به آنان داديم، به قرآن ايمان مى‌آورند. (٥٢)
و هنگامى كه قرآن بر آنان تلاوت شود مى‌گويند: ما به اين قرآن ايمان داريم.
اين حق است و از سوى پروردگارمان آمده است. ما پيش از آن‌كه قرآن نازل شود، در برابر آن تسليم بوديم. (٥٣)
به اينان دو بار مزدشان داده خواهد شد، به اين سبب كه در دو نوبت ايمان آوردند و هربار بر مرارت‌هاى راه ايمان شكيبايى كردند؛ و آنان با خلق‌وخوى نيكو و مدارا با مردم، آزار و اذيّت آنان را از خود دور مى‌سازند و از آنچه روزى آنان كرده‌ايم براى خدا و در راه او انفاق مى‌كنند. (٥٤)
و آن‌گاه كه سخن بيهوده‌اى چون دشنام و درشتى بشنوند از آن دورى كرده پاسخ نمى‌دهند، بلكه براى ترك مشاجره مى‌گويند: سود و زيان كردارهاى ما از آن ماست و به شما نمى‌رسد و سود و زيان كردارهاى شما نيز از آن شما است و به ما نمى‌رسد. سپس وداع كرده و مى‌گويند: شما از سوى ما در امن و امانيد، و در دل مى‌گويند: ما خواهان همنشينى با جاهلان نيستيم. (٥٥)
اى پيامبر، كار تو نيست كه ايمان را بر قلب مردمى كه دوستشان دارى بنشانى و آنان را به سرمنزل هدايت برسانى، بلكه خداست كه بر دل هركس كه بخواهد- چنان‌كه براى گروهى از اهل كتاب خواست- ايمان را افاضه مى‌كند و او داناتر است به كسانى كه هدايت‌پذيرند. (٥٦)
گروهى از مشركان مكه، بهانه‌اى ديگر ساز كرده و گفتند: اگر از قرآن، اين كتاب هدايت، پيروى كنيم و همراه تو باشيم، بى‌درنگ ما را از ديارمان مى‌ربايند و با كشتن ما و غارت اموالمان، سرزمين مكه را از وجود ما تهى مى‌كنند. آيا آنان را در حرمى امن، جاى نداديم؟ حرمى كه ميوه‌ها و محصولات فراوانى به سوى آن آورده مى‌شود و در آن جمع مى‌گردد؛ محصولاتى كه از جانب ما روزى آنان شده است؛ ولى بيشترشان نمى‌دانند كه ما از آنان حراست مى‌كنيم و امنيّتشان را برقرار مى‌سازيم و به آنان روزى مى‌دهيم. (٥٧)
و اين حقيقت را نيز بدانند كه اين‌گونه نيست كه اگر مردم آنان را از ميان نبرند بقايشان تضمين شده باشد؛ چه بسيار شهرها كه مردمش متنعّم بودند و در زندگى سرمستى كردند و ما آنان را نابود ساختيم. اى پيامبر، اين ويرانه‌ها كه در معرض ديد آنهاست، خانه‌هاى آنهاست كه پس از هلاكتشان جز شمارى از آنها مسكونى نشد. اينك ماييم كه آن خانه‌ها را از آنان به ارث برده‌ايم. (٥٨)
هرگز پروردگار تو شهرها را نابود نمى‌كند مگر اين‌كه در مركز آنها پيامبرى بفرستد كه آيات ما را بر مردمش تلاوت كند؛ و ما آبادى‌ها را به عذاب ويران نمى‌كنيم مگر اين‌كه مردمان آنها با تكذيب پيامبر و انكار آيات ما ستمكار شوند. (٥٩)