اى پيامبر، تو در جانب غربى آن درّه حضور نداشتى آن‌گاه كه تورات را بر موسى نازل كرديم و به وسيله آن عهدى را كه با او داشتيم استوار ساختيم آرى تو از حاضران در آن صحنه و شاهدان آن ماجرا نبودى. (٤٤)
ليكن ما پس از آن‌كه امت‌هايى را بعد از او پديد آورديم و زمانى طولانى بر آنان گذشت، داستان موسى را بر تو خوانديم. و نيز تو در ميان اهل مدين (شعيب و مردمش) اقامت نداشتى و شاهد ماجراهاى موسى در آن ديار نبودى تا بتوانى آن را بازگويى و آيات ما را كه بيانگر سرگذشت موسى است، بر اين مشركان بخوانى. آرى، تو نبودى و خبر نداشتى ولى ما تو را به سوى قومت به رسالت فرستاديم و آن اخبار را به تو وحى كرديم. (٤٥)
و اى پيامبر، تو در كنار كوه طور، آن‌گاه كه موسى را از آن درخت ندا داديم و او را به رسالت برگزيديم، حضور نداشتى تا خود، آن داستان را گزارش دهى، ولى به خاطر رحمت و لطفى كه از جانب پروردگارت بود، تو را از آن داستان باخبر ساختيم تا مردمى را كه پيش از تو هشداردهنده‌اى برايشان نيامده بود هشدار دهى، باشد كه متوجه شوند و دريابند. (٤٦)
و اگر نبود اين‌كه وقتى به سزاى گناهانى كه به دست خود پيش فرستاده‌اند عذاب به آنان مى‌رسيد و نداشتن پيامبر را بهانه ساخته و بر ما احتجاج مى‌كردند، ما هرگز پيامبرى به سوى آنان نمى‌فرستاديم؛ آرى اگر پيامبرى به رسالت نيايدشان مى‌گويند: پروردگارا، چرا پيامبرى به سوى ما نفرستادى اگر مى‌فرستادى از آيات تو پيروى مى‌كرديم و از مؤمنان مى‌شديم. (٤٧)
پس اين پيامبر را به رسالت فرستاديم و قرآن را بر او نازل كرديم ولى هنگامى كه قرآن- آن كتاب راست و درست- از جانب ما برايشان آمد، گفتند: چرا قرآن يكجا به او داده نشد، آن‌گونه كه تورات يكجا به موسى داده شد؟ آيا اين مشركان، پيش‌تر (آن‌گاه كه اهل كتاب قرآن را تصديق كردند) به توراتى كه به موسى داده شد كافر نشدند؟ [آن‌گاه‌] كه گفتند: تورات و قرآن هردو سحر و افسونند و يكديگر را تأييد مى‌كنند. و نيز گفتند: ما هررسالتى را كه از جانب خدا ادعا شود منكريم. (٤٨)
اى پيامبر، به آنان بگو: اگر راست مى‌گوييد كه تورات و قرآن سحر و افسونند، شما از جانب خداوند كتابى بياوريد كه از اين دو كتاب هدايت‌آفرين‌تر باشد در اين صورت من نيز از آن پيروى مى‌كنم. (٤٩)
پس اگر به پيشنهاد تو پاسخ ندادند و همچنان بر افسون خواندن آنها اصرار ورزيدند، بدان كه آنان در پى حق نيستند، بلكه پيرو هواهاى خويشند.
و كيست گمراه‌تر از آن كس كه بدون رهنمودى از جانب خدا از هواى خويش پيروى كند؟ اينان گمراهند، زيرا كسى كه از هواى خويش پيروى كند، از حق رويگردان شده و ستمكار است و خداوند ستمكاران را هدايت نمى‌كند. (٥٠)