من زنى را يافتم كه بر مردم سبا حكومت مى‌كرد و از تمام آنچه كه پادشاهان براى اداره كشور خود به آن نيازمندند به او داده شده بود و تختى بزرگ داشت. (٢٣)
او و قومش را يافتم كه به جاى اين‌كه براى خدا سجده كنند، براى خورشيد سجده مى‌كردند، و شيطان كارهاى ناروايشان را براى آنان آراسته و در نتيجه آنان را از راه خدا و پرستش او بازداشته بود، ازاين رو به حق راه نمى‌يابند. (٢٤)
آرى، شيطان براى آنان چنين آراسته بود كه براى خدا سجده نكنند؛ همان خدايى كه موجودات را از عدم به درآورده و در آسمان‌ها و زمين به آنها وجود بخشيده و آنچه را كه پنهان مى‌كنيد و آنچه را كه آشكار مى‌سازيد همه را مى‌داند. (٢٥)
خداست كه هيچ معبودى جز او شايسته پرستش نيست و خداوندگار عرش بزرگ است. (٢٦)
سليمان گفت:
خواهيم ديد كه آيا راست گفتى يا از دروغگويانى. (٢٧)
پس نامه‌اى نگاشت و به هدهد گفت: اين نامه مرا ببر و به سوى ملكه سبا و بزرگان دربارش بيفكن، سپس از جمع آنان به كنارى برو، و در جايى كه آنان را مى‌بينى قرار گير، آن‌گاه ببين درباره اين نامه چه سخنانى را ردّوبدل مى‌كنند. (٢٨)
هدهد نامه سليمان را به ملكه سبا رسانيد. وقتى ملكه از مضمون نامه آگاه شد، به بزرگان دربارش گفت: اى مهتران، نامه‌اى گرانقدر به سوى من افكنده شده است؛ (٢٩)
زيرا آن نامه از سليمان است و با نام خدا آغاز شده و مطلع آن اين است: به نام خداوند گسترده‌مهر مهربان. (٣٠)
و مضمون نامه اين است: بر من برترى مجوييد و به حالت تسليم نزد من آييد. (٣١)
پس به منظور مشورت گفت: اى مهتران، در مورد كارى كه براى من پيش آمده است رأى خود را بازگوييد، كه من در اداره امور هرگز خودرأى نبوده و هيچ‌گاه بدون حضور شما در كارى تصميم نگرفته‌ام. (٣٢)
سران گفتند: اندوه مدار، كه ما نيرومنديم و لشكرى دلاور و آماده نبرد داريم، فرمان از آن توست و ما فرمانبرداريم، پس بنگر چه فرمان مى‌دهى. (٣٣)
ملكه گفت: اكنون عزم نبرد ندارم، زيرا پادشاهان وقتى در جنگ پيروز مى‌شوند و ديارى را فتح مى‌كنند و بدان وارد مى‌شوند، آن را ويران مى‌كنند و عزيزانش را با قتل و اسارت و زورگويى، خوار مى‌سازند و همواره چنين مى‌كنند. (٣٤)
من پيش از آن‌كه به جنگ اقدام كنم، خبرگانى را با هديه‌اى به سوى آنان مى‌فرستم، پس مى‌نگرم كه آن فرستادگان با چه خبرى بازمى‌گردند و قدرت و مكنت سليمان را چگونه ارزيابى مى‌كنند. (٣٥)