اين چيزهايى كه تو ما را بدان فرامى‌خوانى، جز شيوه مردمان نخستين كه اهل خرافات بودند چيزى نيست. (١٣٧)
و ما هرگز عذاب نخواهيم شد و رستاخيزى در كار نيست. (١٣٨)
پس هود را تكذيب كردند و ما هم آنان را به عذاب هلاك كرديم. به راستى در اين داستان نشانه‌اى بر يكتايى خدا و حقانيت رسالت پيامبران است، ولى بيشتر مردم آن عصر نه به يگانگى خدا ايمان آوردند و نه به رسالت پيامبران. (١٣٩)
و همانا پروردگار توست آن مقتدر شكست‌ناپذيرى كه تكذيب‌كنندگان را مجازات مى‌كند، و اوست آن مهربانى كه به حكم رحمتش قرآن را فرومى‌فرستد تا مردم هدايت شوند و هدايت‌يافتگان را نجات بخشد. (١٤٠)
قوم ثمود نيز پيامبران را تكذيب كردند، (١٤١)
آن‌گاه كه برادرشان صالح به آنان گفت: آيا از عذاب الهى پروا نمى‌كنيد؟ (١٤٢)
همانا من براى هدايت شما فرستاده شده‌ام و در ابلاغ پيام خدا امين و درستكارم. (١٤٣)
پس، از خدا بترسيد و مرا فرمان بريد. (١٤٤)
من از شما هيچ مزدى بر ابلاغ رسالت خود نمى‌خواهم؛ مزد من جز بر عهده پروردگار جهان‌ها نيست. (١٤٥)
آيا گمان مى‌كنيد كه در اين نعمت‌هايى كه شما را در اين سرزمين فراگرفته است، ايمن از هركيفرى واگذارده مى‌شويد؟ (١٤٦)
و شما را در بوستان‌ها و چشمه‌سارانى [فراوان‌]، (١٤٧)
و در كشتزارها و درختان خرما كه شكوفه‌هايى بهم تنيده و برهم نشسته دارند، به حال خود رها مى‌كنند و حساب و كتابى در كار نيست؟ (١٤٨)
آيا كوه‌ها را مى‌تراشيد و ماهرانه از آنها خانه‌هايى [استوار] مى‌سازيد و گمان مى‌كنيد كه خداوند به سراغ شما نخواهد آمد؟ (١٤٩)
پس، از خدا بترسيد و مرا فرمان بريد. (١٥٠)
و از سران اسرافكار خود فرمان مبريد و پيرو راه و رسم آنان مباشيد؛ (١٥١)
همانا كه در زمين تبهكارى مى‌كنند و در پى اصلاح امور نيستند. (١٥٢)
ثموديان گفتند: اى صالح، جز اين نيست كه تو از كسانى هستى كه سخت جادو شده‌اند و بر اثر آن عقل خود را از دست داده‌اند. (١٥٣)
تو جز بشرى مانند ما نيستى و اگر بشر درخور وحى بود مى‌بايست به ما نيز وحى شود. اگر از راستگويانى و واقعا از جانب خدا آمده‌اى، معجزه‌اى براى ما بياور. (١٥٤)
صالح (به درخواست قوم خود، از دل كوه شترى ماده بيرون آورد و) گفت: اين ماده شترى است كه سهمى از آب اين سرزمين حق اوست و سهم روزى معيّن نيز حق شماست. (١٥٥)
[او را از حقّش محروم نكنيد] و هيچ گزندى به او نرسانيد كه عذاب روزى بزرگ شما را فرومى‌گيرد. (١٥٦)
امّا ثموديان شتر را پى كردند و كشتند و ديرى نگذشت كه با ديدن نشانه‌هاى عذاب پشيمان شدند. (١٥٧)
پس، آن عذاب موعود آنان را فروگرفت. به راستى در اين داستان نشانه‌اى است بر يكتايى خدا و حقانيّت رسالت پيامبران، ولى بيشتر مردم آن عصر نه به يگانگى خدا ايمان آوردند و نه به رسالت پيامبران. (١٥٨)
و همانا پروردگار توست آن مقتدر شكست‌ناپذيرى كه تكذيب‌كنندگان را مجازات مى‌كند، و اوست آن مهربانى كه به حكم رحمتش قرآن را فرومى‌فرستد تا مردم هدايت شوند و هدايت‌يافتگان را نجات بخشد. (١٥٩)