اى پيامبر، ما تو را جز نويددهنده و هشداردهنده نفرستاديم؛ بنابراين مسئول كفر مردم نيستى. (٥٦)
بگو: من براى رساندن پيام آسمانى خود هيچ مزدى از شما نمى‌خواهم، جز اين‌كه كسى بخواهد راهى به سوى پروردگارش برگيرد. آرى، مزد من همين است كه شما هدايت شويد. (٥٧)
و بر آن خداى زنده كه نمى‌ميرد توكّل كن و او را همراه با ستايش وى، از ناتوانى و بى‌دانشى و ديگر كاستى‌ها منزّه شمار، و همين بس كه او به گناهان بندگانش آگاه است. (٥٨)
بر آن كسى توكل نما كه آسمان‌ها و زمين و آنچه را كه ميان آن دو هست، در شش مرحله آفريد؛ سپس بر عرش فرمانروايى عالم استيلا يافت. اوست خداوند رحمان.
پس به او روى بياور، و از وى كه آگاه است بپرس، كه از هرچه خبر دهد حقيقت همان است. (٥٩)
و هنگامى كه به كافران گفته شود: خداوند رحمان را سجده كنيد، مى‌گويند: و رحمان چيست؟ آيا چيزى را سجده كنيم كه تو ما را به سجده براى آن فرمان مى‌دهى؟ آنان نه تنها به اين دعوت پاسخ نمى‌دهند، بلكه اين دعوت بر گريزشان مى‌افزايد. (٦٠)
پر خير و بركت است آن خدايى كه منازلى را در آسمان براى خورشيد و ماه مقرّر كرد و چراغى فروزان و ماهى تابان در آن پديد آورد. (٦١)
اوست آن‌كه شب و روز را در پى يكديگر آورده است براى كسى كه بخواهد با بازگشت به فطرت خويش معارف الهى را دريابد يا با پرستش خدا و انجام كارهاى شايسته او را سپاسگزارى كند. (٦٢)
بندگان واقعى خداى رحمان كسانى‌اند كه روى زمين با خشوع گام برمى‌دارند (در معاشرت با مردم فروتنى مى‌كنند و در برابر خدا خاضعند) و هنگامى كه نادانان با سخنى جاهلانه آنان را خطاب مى‌كنند، در پاسخ، سخنى مسالمت‌آميز بر زبان مى‌آورند. (٦٣)
آنان كسانى‌اند كه شب را در عبادت خدا به سر مى‌برند؛ گاه سر به سجده پروردگار دارند و گاه در برابر او به‌پا ايستاده‌اند. (٦٤)
و كسانى‌اند كه مى‌گويند: پروردگارا، عذاب دوزخ را از ما بگردان كه عذاب آن شكنجه‌اى دائمى و پيوسته است. (٦٥)
به يقين، دوزخ بد جايگاه و بد اقامتگاهى است. (٦٦)
و كسانى‌اند كه چون مالى را هزينه كنند- چه براى خود و چه براى ديگران- نه اسراف مى‌كنند و نه تنگ مى‌گيرند، بلكه هزينه كردن آنان در حد اعتدال و ميان اين دو حالت است. (٦٧)