از نتايج نزول تدريجى قرآن اين است كه مردم هيچ وصف نادرستى را نمى‌آورند و هيچ حقيقت تحريف شده‌اى را براى تو مطرح نمى‌كنند، جز اين‌كه ما با نزول آياتى از قرآن، حق را و بهترين تفسير را براى تو مى‌آوريم، تا حق استوار بماند و تحريف‌ها از بين برود. (٣٣)
كفرپيشگان با انكار آسمانى بودن قرآن از تو به بدى ياد كردند، ولى بايد بدانند كسانى كه در قيامت به صورت دسته‌جمعى و نگون بر چهره‌هايشان به سوى دوزخ رانده مى‌شوند، بدترين جايگاه را دارند و از همه گمراه‌ترند. (٣٤)
مى‌گويند:
بشر درخور دريافت وحى نيست؛ بى‌گمان ما به موسى كتاب آسمانى عطا كرديم و [هيچ فرشته‌اى را دستيار او قرار نداديم، بلكه‌] برادرش هارون را با وى همراه كرديم و او را پشتيبان وى قرار داديم. (٣٥)
و به آن دو گفتيم: به سوى اين مردم كه نشانه‌هاى يكتايى ما را دروغ شمرده‌اند برويد و آنان را به توحيد فراخوانيد. ولى آنان رسالت موسى و هارون را نپذيرفتند و ما هم آنان را چنان‌كه بايد نابود ساختيم. (٣٦)
و قوم نوح را نيز آن‌گاه كه پيامبران را تكذيب كردند غرق ساختيم و آنان را براى مردم نسلشان نشانه‌اى [بر حقانيّت پيامبران‌] قرار داديم، و براى ستمكاران عذابى دردناك آماده كرده‌ايم. (٣٧)
و قوم عاد و ثمود و اصحاب رسّ و نسل‌هاى بسيارى را كه پس از قوم نوح تا قوم فرعون پديد آمدند، همه را نابود كرديم. (٣٨)
و براى همه آنان مثل‌هايى آموزنده آورديم و چون نپذيرفتند، همه آنان را در هم شكستيم و نابود ساختيم. (٣٩)
و قطعا اين كافران (كافران حجاز) بر شهر قوم لوط كه آن باران شوم به صورت سنگپاره‌ها بر آن بارانده شد، گذر كرده‌اند؛ آيا آن‌جا را نديده‌اند تا از انكار قرآن و رسالت پيامبر بازايستند؟ چرا ديده‌اند، ولى رستاخيز را باور ندارند ازاين‌رو دعوت پيامبر را نمى‌پذيرند. (٤٠)
و هنگامى كه تو را مى‌بينند، فقط مسخره‌ات مى‌كنند و مى‌گويند: آيا اين است آن كسى كه خدا او را به رسالت برانگيخته است؟ (٤١)
اگر ما بر پرستش معبودان خود پايدار نبوديم، نزديك بود او ما را از معبودانمان بازدارد.
و به زودى- هنگامى كه عذاب را بنگرند- خواهند دانست چه كسى گمراه‌تر است. (٤٢)
آيا ديدى آن كسى را كه معبود خود را هواى نفس خويش قرار داده است؟ مگر تو بر او گماشته شده‌اى تا بتوانى او را هدايت كنى؟ (٤٣)