اينك به آن مؤمنانى كه مورد هجوم قرار مى‌گيرند، از جانب خدا رخصت داده شده است كه به جهاد اقدام كنند. اين بدان سبب است كه آنان مورد ستم قرار گرفته‌اند، و قطعا خدا بر يارى آنان تواناست و پيروزشان خواهد كرد. (٣٩)
همانان كه به ناحق از ديارشان بيرون رانده شدند؛ اخراجشان سببى جز اين نداشت كه مى‌گفتند پروردگار ما خداست. و اگر خدا با حكم جهاد، برخى از مردم را به وسيله برخى ديگر دفع نمى‌كرد، صومعه‌هاى راهبان و كليساهاى مسيحيان و معابد يهوديان و مساجد مسلمانان كه در آنها نام خدا بسيار برده مى‌شود ويران گشته بود، و قطعا خدا كسانى را كه او را يارى مى‌دهند يارى خواهد كرد، چرا كه خدا نيرومند و شكست‌ناپذير است. (٤٠)
همانان كه اگر در زمين به ايشان قدرت دهيم تا بتوانند روش زندگى اجتماعى خود را برگزينند، جامعه‌اى تشكيل مى‌دهند كه همگان در آن نماز را برپا مى‌دارند و زكات مى‌پردازند و به آنچه شايسته است فرمان مى‌دهند و از آنچه ناشايسته است نهى مى‌كنند. و قطعا خدا مؤمنان را يارى مى‌كند و آنان را بر كفرپيشگان پيروز مى‌گرداند چرا كه فرجام امور از آن خداست. (٤١)
و اگر تو را- اى پيامبر- دروغ‌پرداز مى‌شمرند غمگين مباش، چرا كه تكذيب پيامبران پيشينه‌اى دور و دراز دارد؛ قوم نوح و عاديان و ثموديان نيز پيامبرانشان را دروغگو شمردند، (٤٢)
و همچنين قوم ابراهيم و قوم لوط، (٤٣)
و نيز اهل مدين، و موسى هم از سوى فرعونيان تكذيب شد؛ پس به كافران مهلت دادم، سپس آنها را به عذاب گرفتم. پس انكار من در برابر كفر و تكذيب آنان چگونه بود و چه عذابى بر سرشان فرود آوردم. (٤٤)
چه بسيار شهرهايى را كه مردمش ستمكار بودند نابود كرديم، و اينك ديوار خانه‌هايشان بر سقف‌هاى آن فروريخته است، و چه بسيار چاه‌هايى كه با نابودى صاحبانش متروك شده و چه بسيار قصرهاى گچكارى شده كه ساكنانش به هلاكت رسيده‌اند. (٤٥)
پس آيا كسانى كه تو را تكذيب مى‌كنند در زمين گردش نكرده و با ديده عبرت به اين ويرانه‌ها ننگريسته‌اند تا برايشان دل‌هايى پديد آيد كه با آنها در فرجام كفر و شرك بينديشند يا گوش‌هايى كه با آنها حقايق را بشنوند و ايمان بياورند؟ به يقين ديده‌ها نابينا نيست ولى دل‌هايى كه در سينه‌هاست كور است. (٤٦)