در حالى‌كه به سوى خدا گرايش داشته و كسى را شريك او قرار ندهيد.
و هركس براى خدا شريك قرار دهد، از مرتبه انسانيّت ساقط مى‌شود و شيطان او را شكار خويش مى‌كند. او در مثل مانند اين است كه از آسمان فروافتد و پرندگان شكارى او را بربايند، يا باد او را به مكانى دوردست بيفكند. (٣١)
حقيقت آن است كه گفتيم، و هركس شعاير الهى را بزرگ بشمارد پس حرمت شترانى را كه براى قربانى علامت‌گذارى شده‌اند پاس دارد. دلى تقواپيشه دارد زيرا بزرگ شمردن شعاير الهى برخاسته از تقواپيشگى دل‌هاست. (٣٢)
[حفظ حرمت شتران قربانى در ترك بهره‌بردارى از آنها نيست، بلكه‌] براى شما در آنها سودهايى است كه مى‌توانيد تا مدّتى كه براى قربانى كردن آنها تعيين شده است از آنها استفاده بريد؛ و زمان قربانى كردن آنها هنگامى است كه به آن خانه كهن (كعبه) برسند. (٣٣)
نه تنها براى ابراهيم و امّت او، بلكه براى هرامّتى قربانيى مقرر داشتيم تا بر دام‌هايى كه خدا روزى آنها كرده است، هنگام ذبح، نام او را ببرند. پس معبود شما و آنان معبودى يگانه است و آن خداست؛ از اين‌رو با اخلاص در انجام مناسك حج و تقديم قربانى‌ها، تسليم فرمان او باشيد. و كسانى را كه به خدا آرامش يافته‌اند و در برابر او خاشعند نويد ده؛ (٣٤)
همانان كه چون خدا نزدشان ياد شود دل‌هايشان مى‌ترسد و بر ناگوارى‌هايى كه به آنان رسيده است شكيبايند و نماز را برپا مى‌دارند و از آنچه روزيشان كرده‌ايم انفاق مى‌كنند. (٣٥)
و شتران فربهى را كه براى قربانى حج آماده كرده‌ايد، براى شما از شعاير الهى قرار داده‌ايم. براى شما در آنها خيرى است. پس در حالى كه بر دست‌هاى خود ايستاده‌اند نام خدا را بر آنها ببريد و نحرشان كنيد و چون به پهلو درافتادند و جان دادند، خود از آنها بخوريد و به تهيدست قناعت‌پيشه و مستمندى كه به انتظار بخشش نزد شما آيد از آن غذا دهيد. اين‌گونه، شتران را براى شما رام ساختيم، باشد كه سپاسگزارى كنيد. (٣٦)
هرگز گوشت و خون آنها به خدا نمى‌رسد، زيرا او از همه چيز بى‌نياز است، امّا تقواى شما به او مى‌رسد، چرا كه پرهيزگاران به درگاه او تقرّب مى‌يابند. بدين‌سان خدا آنها را براى شما رام ساخت تا شما را با تقديم قربانى‌ها به اطاعت و تقرب خويش رهنمون شود و شما بايد او را به پاس اين‌كه راهتان نمود به بزرگى ياد كنيد. و به نيكوكاران نويد ده. (٣٧)
قطعا خداوند شرّ مشركان را از كسانى كه ايمان آورده‌اند دور مى‌كند، زيرا آنان را دوست مى‌دارد، ولى مشركان را چون به امانت الهى (فطرت خداجويى خويش) خيانت كرده و نعمت‌هاى او را ناسپاسى نموده‌اند دوست نمى‌دارد، كه او هيچ خيانتكار ناسپاسى را دوست نمى‌دارد. (٣٨)