صداى آن را نمى‌شنوند، و آنان در آنچه دلخواهشان باشد جاودانه‌اند. (١٠٢)
آن بزرگترين هراس كه با دميدن در صور پديد مى‌آيد آنان را غمگين نمى‌كند، و فرشتگان با اين نويد به ديدارشان مى‌آيند كه:
اين همان روزى است كه آن را به شما وعده مى‌دادند. (١٠٣)
روزى كه آسمان را درهم مى‌پيچيم و آن را از ديده‌ها نهان مى‌سازيم همچون صفحه‌اى كه با طومار شدنش نوشته‌هاى درونش را نهان مى‌سازد. همان‌گونه كه بار نخست آفريدگان را به سهولت پديد آورديم، دوباره آنها را بازمى‌گردانيم. ما اين را وعده داده و وفاى به آن را بر خود لازم دانسته‌ايم و قطعا انجام‌دهنده آن خواهيم بود. (١٠٤)
و به يقين، در زبور، كتاب آسمانى داود، پس از تورات، آن يادواره الهى نوشتيم كه زمين را از شرك و گناه پاك خواهيم ساخت و بندگان شايسته من آن را به ارث خواهند برد. (١٠٥)
به راستى، در حقايقى كه در اين سوره بيان شده است، براى پرستشگران خدا وسيله‌اى براى وصول به هدف خواهد بود. (١٠٦)
و ما تو را جز رحمتى براى همه گروه‌هاى بشرى نفرستاديم. (١٠٧)
بگو: جز اين نيست كه به من وحى مى‌شود كه معبود شما معبودى يگانه است؛ پس آيا شما سر تسليم فرود مى‌آوريد؟ (١٠٨)
پس اگر از گرايش به توحيد روى برتافتند و تسليم خدا نشدند بگو: من به همه شما به‌طور يكسان خطر شرك را اعلام كردم و نمى‌دانم آيا آنچه بدان تهديد شده‌ايد نزديك است يا دور. (١٠٩)
به يقين او سخنى را كه آشكارا در استهزاى به دين بر زبان مى‌رانيد مى‌داند و از نيرنگ‌هايى كه بر ضد دين تدارك مى‌بينيد و آنها را نهان مى‌داريد، باخبر است. پس اوست كه به نتيجه اعمال شما و نزديكى و دورى كيفرتان آگاه است. (١١٠)
و من نمى‌دانم، شايد آن تهديد وسيله آزمونى براى شما باشد تا آنچه را درباره دين در نهان خويش داريد آشكار گردد و نيز مهلتى باشد كه تا چندى از متاع دنيا بهره‌مند شويد و بدان خام گرديد. (١١١)
پيامبر به خدا عرضه داشت: پروردگارا، ميان من و آنان به حق داورى كن، و به مشركان گفت: پروردگار ما همان خداى رحمان است كه بر آنچه به ناروا درباره دينش مى‌گوييد، از او يارى خواسته مى‌شود. (١١٢)
سوره حج/ ٢٢