و آنان كه به يكتايى خدا كافر شده‌اند، وقتى تو را مى‌بينند فقط به مسخره‌ات مى‌گيرند، آنان به يكديگر مى‌گويند: آيا اين است همان كسى كه معبودان شما را به ناتوانى ياد مى‌كند؟ اين در حالى است كه آنان به اين‌كه خدا به گسترده‌مهر و بخشاينده نعمت‌ها ياد شود، كافرند. (٣٦)
آدمى چنان شتابزده است كه گويى از شتاب آفريده شده است. شما كافران با كفرورزى و استهزاى پيامبر شتاب در عذاب را مى‌طلبيد. از من خواهان شتاب در عذاب نباشيد، كه به زودى نشانه‌هاى خود (عذاب‌هاى دوزخ) را به شما ارائه خواهم كرد. (٣٧)
آنان مى‌گويند: اگر تو و پيروانت راست مى‌گوييد كه رستاخيز و عذابى در كار است، اين وعده كى خواهد بود؟ (٣٨)
اى كاش آنان كه كافر شده‌اند مى‌دانستند كه زمانى را در پيش دارند كه نه خود مى‌توانند عذاب را از چهره‌شان و از پشتشان باز دارند و نه بر زدودن آن يارى مى‌شوند. (٣٩)
بلكه ناگهان به سراغشان مى‌آيد و حيرانشان مى‌كند، ازاين‌رو نه مى‌توانند آن را بازگردانند و نه مهلت مى‌يابند كه در دفع آن بينديشند. (٤٠)
اى پيامبر، به راستى رسولانى كه پيش از تو بودند به سبب هشدارهايشان مورد استهزا قرار گرفتند؛ پس بر كسانى كه پيامبران را مسخره مى‌كردند، همان عذابى كه آن را به استهزا مى‌گرفتند فرود آمد. (٤١)
بگو: چه كسى شما را شب و روز در برابر خداى رحمان- اگر بخواهد شما را عذاب كند- حفظ مى‌كند؟ پندها در آنان كارساز نيست، بلكه آنان از اين قرآن كه باعث ياد آوردن پروردگارشان است رويگردانند. (٤٢)
مگر بجز ما خدايانى دارند كه بتوانند آنان را از ما بازدارند؟ خدايانى كه آنان مى‌پندارند، نه مى‌توانند يكديگر را يارى كنند و نه مى‌توانند خود را در برابر ما پناه دهند و حفظ نمايند، پس چگونه پرستشگران خود را يارى مى‌دهند يا آنان را در پناه خود از عذاب ما حفظ مى‌كنند؟ (٤٣)
بلكه اينان (مشركان مكّه) و پدرانشان را از انواع نعمت‌ها بهره‌مند ساختيم تا اين‌كه روزگارشان به درازا كشيد و يكتاپرستى را به فراموشى سپردند و به پرستش بت‌ها روى آوردند. آيا نمى‌بينند كه ما به سراغ زمين مى‌آييم و از اطراف آن مى‌كاهيم (امّتى را در پى امّتى ديگر نابود مى‌كنيم)؟ با اين حال، آيا آنان بر ما چيره‌اند؟ (٤٤)