چه بسيار شهرهايى را كه مردمانشان ستمكار (كافر و مشرك) بودند در هم شكستيم، و بعد از آنها مردمانى ديگر پديد آورديم. (١١)
پس آن‌گاه كه عذاب ما را احساس كردند، ناگهان از ديارشان گريختند. (١٢)
از روى سرزنش به آنان گفته شد: فرار نكنيد، و به سوى نعمت‌ها و لذت‌هايى كه در آنها غوطه‌ور بوديد و به سوى خانه‌هايتان بازگرديد، باشد كه تهيدستان از شما چيزى درخواست كنند و شما در برابر آنان تكبّر كنيد و بر خود بباليد. (١٣)
آنان از گذشته خود پشيمان شدند و گفتند: اى واى بر ما، كه ما واقعا ستمكار بوديم. (١٤)
اين سخن همچنان بر زبانشان جارى بود تا اين‌كه آنان را چون كشتزارى درو شده گردانديم و خاموششان كرديم. (١٥)
ما آسمان و زمين و آنچه را كه ميان آن دو است نيافريده‌ايم كه بازى‌كنندگان باشيم، پس مردم گمان نكنند كه به سوى ما بازنمى‌گردند و پاداش و كيفرى در كار نيست. (١٦)
اگر مى‌خواستيم سرگرمى و بازيچه‌اى براى خود انتخاب كنيم، آن را از ميان آفريدگان انتخاب نمى‌كرديم تا نيازمند آنها باشيم؛ اگر سرگرمى و بازيچه‌اى اراده مى‌كرديم آن را از ذات خويش برمى‌گرفتيم و ما از آن پيراسته‌ايم. (١٧)
ما نه تنها هستى را به بازى نيافريده‌ايم، بلكه سنّت ما بر اين است كه حق را بر باطل مى‌افكنيم آن‌گاه حق باطل را مى‌شكند و ناگهان باطل نابود مى‌شود. واى بر شما از اين وصفى كه درباره جهان داريد كه نه رستاخيزى براى آن قائليد و نه پيام و پيامبرى را از جانب خدا باور داريد. (١٨)
هيچ‌كس را توان گريز از حسابرسى اعمالش نيست، زيرا هركه در آسمان‌ها و زمين است از آن اوست، و كسانى كه مقرّب درگاه اويند تكبّر نمى‌ورزند و از پرستش او سر باز نمى‌زنند و خسته نمى‌شوند. (١٩)
آنان شب و روز تسبيح خدا مى‌گويند و سستى نمى‌كنند. (٢٠)
آيا كسانى كه پيام‌هاى الهى را نمى‌پذيرند، خدايانى از زمين برگزيده‌اند كه آنها رستاخيز را برپا مى‌دارند و اعمال مردم را حسابرسى مى‌كنند؟ (٢١)
اگر در آسمان‌ها و زمين جز خداى يكتا خدايانى وجود مى‌داشت، قطعا آسمان‌ها و زمين در اثر تدبيرهاى متضاد تباه مى‌شد؛ پس تداوم هستى نشانه تدبير واحد و يكتايى مدبّر آن است. منزّه است خدا، فرمانرواى جهان هستى، از آنچه او را به ناروا وصف مى‌كنند كه براى او شريك مى‌پندارند. (٢٢)
او چون مالك همه چيز است، از آنچه مى‌كند بازخواست نمى‌شود، ولى آنان (مشركان و معبودانشان) بازخواست خواهند شد. (٢٣)
آيا جز خداى يكتا خدايانى براى خود گرفته‌اند؟ بگو: برهانتان را بياوريد. اين قرآن براى همراهان من مايه يادآورى است و كتاب‌هاى آسمانى گذشته نيز براى امّت‌هاى پيشين مايه يادآورى بوده است؛ همه آنها از يكتايى خدا ياد كرده و تنها او را شايسته پرستش دانسته‌اند، بلكه بيشتر كافران حق را نمى‌شناسند و به همين سبب از آن رويگردانند. (٢٤)