و همانا به موسى وحى كرديم كه همراه بندگانم (بنى اسرائيل) شبانه از مصر بيرون رو، آن‌گاه راهى خشك در دريا براى آنان باز كن كه نه از فرارسيدن فرعونيان خواهى ترسيد و نه [از غرق شدن‌] بيمناك خواهى شد. (٧٧)
پس موسى بنى اسرائيل را از شكاف دريا عبور داد و فرعون نيز با سپاهيان خود آنان را دنبال كرد، ولى فرعونيان را از دريا فراگرفت آنچه فراگرفت. (٧٨)
و فرعون قومش را به بيراهه برد و آنان را هدايت نكرد. (٧٩)
اى بنى اسرائيل، اين‌گونه شما را از چنگال دشمنتان فرعون رهايى بخشيديم و با شما در جانب راست كوه طور وعده نهاديم و بر شما «منّ» و «سلوى» فروفرستاديم. (٨٠)
از آنچه روزى شما كرده‌ايم- كه پاك و پاكيزه است- بخوريد و در بهره‌بردارى از روزى‌ها با ناسپاسى و كفران نعمت تجاوزگرى نكنيد كه خشم من بر شما لازم خواهد شد، و هركه خشم من بر او لازم شود، قطعا سقوط مى‌كند و تباه مى‌گردد. (٨١)
و قطعا من بسى آمرزنده كسى هستم كه از شرك توبه كند و به يكتايى من ايمان آورد و با اطاعت از دستورات من كار شايسته كند و با پيروى از پيامبران و پذيرش ولايت آنان راه درست را بيابد. (٨٢)
و اى موسى، چه چيز سبب شد كه شتاب كنى و پيش از آمدن آن گروه از قومت كه آنان را براى همراهى برگزيدى، به وعده‌گاه بيايى؟ (٨٣)
موسى گفت: آنان در پى من هستند، و من- پروردگارا- با شتاب به سوى تو آمدم تا خشنود شوى. (٨٤)
خدا گفت: به راستى، ما قوم تو را پس از آمدنت به وعده‌گاه آزموديم و سامرى آنان را به بيراهه افكند. (٨٥)
موسى بى‌درنگ با حالت خشم و اندوه به سوى قومش بازگشت و گفت: اى قوم من، آيا پروردگارتان به شما وعده‌اى نيكو نداد؟ آيا زمان حضور من در وعده‌گاه از نظر شما طولانى شد و از بازگشت من نااميد شديد، يا خواستيد خشم پروردگارتان بر شما لازم آيد كه به كفر گرايش يافتيد و وعده‌اى را كه با من كرديد خلاف نموديد؟ (٨٦)
گفتند: ما براى ساختن آن گوساله، از اموال خود صرف نكرديم تا عمدا با وعده تو مخالفت كرده باشيم، ولى از زيورآلات فرعونيان بارهايى گران بر دوش داشتيم و آنها را دور انداختيم و سامرى اين‌چنين كرد كه آنها و آنچه را با خود داشت در آتش افكند. (٨٧)