موسى گفت: علم آن نزد پروردگار من است. اين علمى است كه در كتابى گسترده و فراگير ثبت شده است.
پروردگار من نه در علم خود خطا مى‌كند و نه چيزى را از ياد مى‌برد. (٥٢)
خداوند همان كسى است كه زمين را براى شما چون گهواره‌اى قرار داد تا در آن رشد يابيد، و در آن راه‌هايى برايتان پديد آورد تا با پيمودن آنها به خواسته‌هاى خود دست يابيد، و از آسمان آبى فروفرستاد، پس به وسيله آن انواعى همسان از گياهان گوناگون برآورديم. (٥٣)
از آنها بخوريد و دام‌هايتان را در آنها بچرانيد؛ قطعا در اين مجموعه براى صاحبان خرد نشانه‌هايى بر يكتايى خدا در تدبير جهان است. (٥٤)
ما شما را از زمين آفريده‌ايم و شما را در آن بازمى‌گردانيم و بار ديگر شما را زنده مى‌كنيم و از آن بيرون مى‌آوريم. (٥٥)
به يقين، ما همه معجزات خود را كه به موسى داديم به فرعون نمايانديم، ولى او آنها را دروغ انگاشت و روى برتافت. (٥٦)
گفت: اى موسى، آيا به سراغ ما آمده‌اى تا ما را با سحر خود از سرزمينمان بيرون كنى؟ (٥٧)
قطعا ما هم با سحرى مانند سحر خودت به سراغت خواهيم آمد و دليل تو را باطل خواهيم ساخت، پس ميان ما و خودت موعدى بگذار كه نه ما آن را خلاف كنيم و نه تو، آن هم در مكانى هموار. (٥٨)
موسى گفت: موعد شما روز عيد، روز جشن و آزين باشد، با اين شرط كه مردم- آن‌گاه كه آفتاب گسترش مى‌يابد- آنان را روانه وعده‌گاه گردانند. (٥٩)
فرعون موسى را ترك كرد و نيرنگ‌بازان خود (ساحران و كارگزارانش) را گرد آورد و سپس به وعده‌گاه آمد. (٦٠)
موسى به آنان گفت: واى بر شما! با شرك ورزيدن خود، بر خدا دروغ مبنديد كه شما را به عذابى سخت نابود خواهد كرد. بى‌ترديد هركه بر خدا دروغ بست، از دستيابى به خواسته‌هاى خود نااميد شد. (٦١)
پند موسى در ساحران اثر كرد و ميان آنان درباره كارشان نزاع و كشمكش رخ داد. پس فرعون و كارگزارانش براى رفع اختلاف و واداشتن ساحران به مبارزه با موسى، در نهان به نجوا پرداختند. (٦٢)
به ساحران گفتند: قطعا اين دو تن جادوگرند و مى‌خواهند شما را با سحر خود از سرزمينتان بيرون كنند، و آيين و سنّت ملّى شما را كه درست‌ترين سنّت‌هاست، از بين ببرند. (٦٣)
پس هرترفندى كه داريد فراهم آوريد، آن‌گاه استوار و هماهنگ به ميدان مبارزه آييد. امروز هركه برترى يابد پيروز و خوشبخت مى‌شود. (٦٤)