و من اينك تو را به رسالت برگزيدم، پس به آنچه به تو وحى مى‌شود گوش بسپار. (١٣)
همانا منم خداوند كه معبودى جز من شايسته پرستش نيست، پس مرا عبادت كن و براى آن‌كه به ياد من باشى نماز را برپا دار. (١٤)
رستاخيز حتما آمدنى است. نزديك است آن را چنان نهان كنم كه هيچ خبرى از آن ندهم.
آرى، رستاخيز برپا خواهد شد، تا هر كسى در برابر هركار نيك و بدى كه براى آن تلاش مى‌كند سزا داده شود. (١٥)
پس مبادا آن كس كه به سبب پيروى از هواى نفس خود به قيامت ايمان نياورده است، تو را از ايمان به آن و از ياد كردن آن باز دارد كه تباه مى‌شوى. (١٦)
و اى موسى: آنچه در دست راست توست چيست؟ (١٧)
موسى گفت: اين عصاى من است كه بر آن تكيه مى‌كنم و به وسيله آن براى گوسفندانم برگ درختان را فرومى‌ريزم، و نيازهاى ديگرى نيز به آن دارم. (١٨)
خدا گفت:
اى موسى، آن را بينداز. (١٩)
پس موسى عصايش را بيفكند كه ناگهان آن عصا مارى شد كه به سرعت مى‌خزيد. (٢٠)
خدا گفت: آن را بگير و مترس، به زودى آن را به حالت نخستينش بازمى‌گردانيم. (٢١)
و دستت را زير بغل خود ببر، وقتى بيرون مى‌آيد، بى‌هيچ بيماريى سفيد و درخشان خواهد بود، كه اين معجزه ديگرى بر رسالت توست. (٢٢)
هدف اين است كه پاره‌اى از نشانه‌ها و معجزات بزرگ خويش را به تو نشان دهيم. (٢٣)
به سوى فرعون برو كه او سركشى كرده است. (٢٤)
موسى گفت: پروردگارا، سينه‌ام را برايم گشاده ساز تا بتوانم كلام تو را به خوبى دريافت كنم و دشوارى‌هاى رسالت را تحمّل نمايم. (٢٥)
و كارم را براى من آسان گردان. (٢٦)
و گره از زبانم بگشاى تا رسا سخن بگويم. (٢٧)
كه در اين صورت سخنم را درمى‌يابند. (٢٨)
و از خانواده‌ام ياورى برايم قرار ده، (٢٩)
هارون برادرم را. (٣٠)
پشتم را به حمايت او استوار كن. (٣١)
و او را در ابلاغ وحى و رسالت شريك من گردان، (٣٢)
تا تو را بسيار (در هرمجلسى) تسبيح گوييم، (٣٣)
و تو را بسيار (در هرمجتمعى) به يگانگى ياد كنيم. (٣٤)
قطعا تو به حال ما بينايى، و مى‌دانى كه ما همواره پرستشگر و تسبيح‌كننده تو بوده‌ايم. (٣٥)
خدا گفت: اى موسى، خواسته‌ات به تو داده شد. (٣٦)
و همانا پيش از اين نيز بارى ديگر به تو نعمتى بزرگ عطا كرديم. (٣٧)