همانا كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند، به زودى خداى رحمان براى آنان در دل‌ها محبّتى قرار مى‌دهد. (٩٦)
جز اين نيست كه ما با فروفرستادن اين قرآن به زبان تو خواندن و فهميدن آن را آسان ساختيم تا تقواپيشگان را به وسيله آن نويد، و مردمى را كه دشمنى مى‌كنند بدان بيم دهى. (٩٧)
و چه بسيار نسل‌هايى را كه پيش از اينان بودند هلاك كرديم؛ آيا كسى از آنان را مى‌يابى يا صدايى از ايشان مى‌شنوى؟ (٩٨)
سوره طه/ ٢٠
به نام خداوند گسترده‌مهر مهربان‌
طا. ها. (١)
اى پيامبر، ما اين قرآن را بر تو فرونفرستاديم تا براى ابلاغ آن به مردم به رنج بيفتى. (٢)
بلكه آن را فرو فرستاديم تا براى كسى كه از فرجام غفلت بيم دارد تذكّرى باشد. (٣)
اين قرآن از جانب كسى نازل شده است كه زمين و آسمان‌هاى بالاتر را آفريده است. (٤)
خداى رحمان بر تخت فرمانروايى عالم استيلا دارد و امور جهان هستى را تدبير مى‌كند و سامان مى‌دهد. (٥)
آنچه در آسمان‌هاست و آنچه در زمين و آنچه ميان آن دو و آنچه زير خاك و در درون زمين است از آن اوست. (٦)
و اگر سخن را آشكارا بگويى، از آن آگاه است، زيرا او نهان تو را و نهان‌تر از نهانت را كه حتى خود نيز از آن بى‌خبرى مى‌داند. (٧)
خداست كه معبودى شايسته پرستش جز او نيست، زيرا نيكوترين نام‌ها همه از آن اوست. (٨)
آيا داستان موسى به تو رسيده است؟ (٩)
آن‌گاه كه راهش را گم كرده بود و آتشى ديد، پس به خانواده‌اش گفت: اين‌جا بمانيد كه من آتشى ديدم، مى‌روم شايد شعله‌اى از آن براى شما بياورم تا خود را بدان گرم كنيد يا بر گرد آتش راهنمايى بيابم و راه مصر را از او جويا شوم. (١٠)
پس هنگامى كه نزديك آتش رسيد، ندا داده شد كه: اى موسى، (١١)
همانا من پروردگار توام و تو در حضور منى، پس شرط ادب به جاى آور و كفش‌هايت را بيرون كن كه تو اينك در وادى مقدّس «طوى» هستى. (١٢)