ترجمه قرآن بر اساس الميزان - صفوى، محمدرضا - الصفحة ٣٠٥

سوره مريم/ ١٩
به نام خداوند گسترده‌مهر مهربان‌
كاف. ها. يا. عين. صاد. (١)
اين گزارشى است از رحمت‌بخشى پروردگارت بر بنده‌اش زكريّا، (٢)
آن‌گاه كه در خلوتى نهان از مردم پروردگارش را ندا داد. (٣)
گفت: پروردگارا، من استخوانم سست گرديده و قدرتم كم شده و پيرى در سرم شعله‌گونه برافروخته و فراگير شده است و تاكنون- پروردگارا- هرگاه تو را خوانده‌ام از اجابت دعا محروم نبوده‌ام. (٤)
و من از رفتار بستگانم كه پس از من وارثانم خواهند بود بيمناكم و همسرم نازا بوده و اكنون هم سالخورده است، پس از جانب خود وارثى به من عطا كن، (٥)
فرزندى كه از من و از خاندان يعقوب ارث برد، و او را- اى پروردگار من- در عقيده و عمل پسنديده گردان. (٦)
ما دعاى او را اجابت كرديم و به وسيله فرشتگان به او ابلاغ نموديم كه: اى زكريّا، ما تو را به پسرى كه نامش يحيى است و پيش‌تر همنامى براى او قرار نداده‌ايم، مژده مى‌دهيم. (٧)
زكريّا گفت: پروردگارا، چگونه مرا پسرى باشد و حال آن‌كه همسرم نازا بوده و اكنون هم سالخورده است و خود نيز از كهنسالى به ناتوانى رسيده‌ام. (٨)
خدا فرمود: حقيقت چنان است كه به تو نويد دادم.
پروردگار تو گفته كه اين كار براى من آسان است و من تو را پيش‌تر در حالى‌كه چيزى نبودى آفريدم. (٩)
زكريّا گفت: پروردگارا، نشانه‌اى براى من قرار ده تا بدانم كه آنچه شنيده‌ام از جانب توست. خدا فرمود: نشانه تو اين است كه سه شبانه‌روز، با اين‌كه سالمى، نمى‌توانى با مردم سخن بگويى. (١٠)
پس از محراب خارج شد و به سوى قومش رفت و با اشاره به آنان فهماند كه خدا را منزّه شمريد و بامدادان و عصرگاهان او را تسبيح گوييد. (١١)