مال و پسران زيور زندگى دنيا و زودگذرند، ولى كارهاى شايسته كه ماندگار است نزد پروردگارت پاداشى بهتر دارد و براى دستيابى به رحمت او اميدبخش‌تر است. (٤٦)
ياد كن روزى را كه كوه‌ها را از جاى بركنده و روان مى‌سازيم در نتيجه زمين را صاف و آشكار مى‌بينى، و مشركان را محشور كرده و هيچ‌يك از آنان را فرو نگذاشته‌ايم. (٤٧)
و در يك صف بر پروردگارت عرضه شده‌اند و به آنان گفته‌ايم: همان‌گونه كه نخستين بار شما را آفريديم و چيزى از زيورهاى دنيا را با خود نداشتيد اينك نزد ما آمده‌ايد. تنها زيورهاى دنيا بازدارنده شما از كارهاى نيك نبود، بلكه مى‌پنداشتيد كه هرگز براى شما وعده‌گاهى مقرّر نخواهيم كرد و قيامتى در كار نخواهد بود. (٤٨)
و نامه اعمال براى داورى در ميان نهاده شده است، آن‌گاه مشركان و گنهكاران را مى‌بينى كه از آنچه در آن است بيمناكند و مى‌گويند: اى واى بر ما، اين چه نامه عملى است كه هيچ خرد و كلانى را فروگذار نكرده مگر اين‌كه آن را به شمار آورده است! و آنچه انجام داده‌اند حاضر يافته‌اند، و پروردگارت به هيچ‌كس ستم نمى‌كند. (٤٩)
و ياد كن زمانى را كه به فرشتگان گفتيم: براى آدم سجده كنيد. پس همه سجده كردند، جز ابليس كه از جنّيان بود و از فرمان پروردگارش سرپيچى كرد. با اين وصف آيا او و نسلش را به جاى من كارساز خود گرفته‌ايد، در صورتى كه آنها دشمن شمايند؟ بد جايگزينى است كه ستمكاران به جاى خدا دارند. (٥٠)
من ابليس و نسل او را نه گواه بر آفرينش آسمان‌ها و زمين گرفتم و نه گواه بر آفرينش خودشان؛ پس چگونه مى‌توانند كار جهان هستى را تدبير كنند يا امور خود را سامان دهند؟ علاوه‌براين، آنها عناصرى گمراه‌گرند و من هرگز گمراه‌كنندگان را مددكار خود نگرفته‌ام. (٥١)
و ياد كن روزى را كه خدا به مشركان مى‌گويد: كسانى را كه شريكان من مى‌پنداشتيد ندا دهيد. پس آنها را مى‌خوانند ولى آنان اجابتشان نمى‌كنند، و ما ميان آنها فاصله‌اى قرار داده‌ايم كه روابط آنها را با يكديگر قطع كند. (٥٢)
و گنهكاران آتش دوزخ را ديده و دريافته‌اند كه در آن فرومى‌افتند و آتش آنان را فرامى‌گيرد و گريزگاهى از آن براى خود نخواهند يافت. (٥٣)