پس آنچه به تو ارزانى شده تنها در پرتو رحمتى است كه از جانب پروردگارت به تو رسيده است، چرا كه فضل او بر تو فراوان بوده است. (٨٧)
بگو: اگر انس و جن گرد هم آيند بر اين‌كه مانند اين قرآن را بياورند، مانند آن را نخواهند آورد، هرچند يكديگر را يارى دهند. (٨٨)
به راستى ما در اين قرآن براى مردم از هرگونه مثلى- كه حق را آشكار كند و آنان را به ايمان و سپاس الهى گرايش دهد- با بيان‌هاى گوناگون آورديم، ولى بيشتر مردم نپذيرفتند و به چيزى جز كفر و ناسپاسى روى نياوردند. (٨٩)
و مشركان به پيامبر گفتند: ما هرگز به تو ايمان نمى‌آوريم، مگر اين‌كه از زمين مكّه براى ما چشمه‌اى هميشه جارى بجوشانى. (٩٠)
يا به صورت معجزه، براى تو بوستانى از درختان خرما و انگور باشد، آن‌گاه در لابه‌لاى آنها نهرهاى فراوان روان سازى. (٩١)
يا آسمان را- چنان‌كه پنداشته‌اى و ما را بدان تهديد مى‌كنى- پاره‌پاره بر سر ما فروافكنى، يا خدا و فرشتگان را روياروى ما بياورى تا آنها را بنگريم. (٩٢)
يا خانه‌اى از طلا داشته باشى، يا به آسمان بالا روى، و بالا رفتن تو را باور نخواهيم كرد مگر اين‌كه كتابى بر ما فرود آورى كه آن را بخوانيم. اى پيامبر، در پاسخ آنان بگو: منزّه است پروردگار من از اين‌كه چنين قدرتى به كسى بدهد. آيا من جز بشرى هستم كه به رسالت فرستاده شده‌ام؟ (٩٣)
و چيزى مردم را- آن‌گاه كه هدايت برايشان آمد- از ايمان به رسالت تو بازنداشت مگر اين‌كه گفتند: آيا خدا بشرى را به رسالت برانگيخته است؟ (٩٤)
بگو: بر خداست كه اهل زمين را راهنمايى كند؛ حتى اگر در زمين فرشتگانى بودند كه به آرامى در آن راه مى‌رفتند (براساس قوانين مادى مى‌زيستند) قطعا براى هدايت آنها از آسمان فرشته‌اى كه پيام‌آور وحى ما باشد بر آنان نازل مى‌كرديم. (٩٥)
بگو: همين بس كه خدا ميان من و شما گواه باشد. قطعا او به بندگان خويش آگاه و بيناست. (٩٦)