و چيزى ما را از فرستادن معجزات پيشنهادى مشركان بازنداشت جز اين‌كه پيشينيان اين‌گونه معجزات را نيز دروغ انگاشتند و ما آنان را هلاك كرديم. ما به قوم ثمود آن ماده شتر را كه آيتى روشن بود عطا كرديم ولى با دروغ شمردنش به خود ستم كردند و ما معجزات را جز براى بيم دادن مردم نمى‌فرستيم. (٥٩)
و ياد كن زمانى را كه به تو گفتيم: قطعا پروردگارت بر همه مردم احاطه دارد و راهى را كه برمى‌گزينند مى‌داند. و ما آن رؤيايى را كه در خواب به تو نمايانديم، و نيز آن گروهى را كه چون درخت ريشه كرده‌اند و ما آنان را در قرآن لعنت كرده‌ايم، جز براى آزمايش مردم قرار نداده‌ايم؛ و ما مردم را بيم مى‌دهيم ولى هشدار ما بر آنان جز طغيانى بزرگ نمى‌افزايد. (٦٠)
و براى اين‌كه بدانى چگونه مردم به راه خطا مى‌روند ياد كن زمانى را كه به فرشتگان گفتيم:
براى آدم سجده كنيد. پس همه جز ابليس سجده كردند. او به خداوند گفت: آيا براى كسى كه او را از گل آفريده‌اى سجده كنم؟ (٦١)
سپس گفت: آيا ديدى اين كسى را كه بر من برترى دادى؟ اگر مهلتم دهى و مرگ مرا تا روز قيامت به تأخير افكنى قطعا نسل او- جز اندكى از آنان- را لجام خواهم كرد و در پى خويش خواهم برد. (٦٢)
خدا گفت: برو، ولى هركس از آنان از تو پيروى كند، دوزخ كه كيفرى بى‌كم‌وكاست است سزاى شما خواهد بود. (٦٣)
و از آنان هركه را توانستى با صداى خود به نافرمانى خدا برانگيز و با سواران و پيادگانت بر آنان بانگ بزن تا به گناه روى آورند، و با آنان در اموال و اولادشان شريك شو و از آنها در همان جهتى كه مى‌خواهى بهره بگير و به آنان وعده و نويد ده؛ ولى بايد بدانند كه شيطان جز وعده‌اى فريبنده به آنان وعده‌اى نمى‌دهد. (٦٤)
بى‌ترديد تو را بر بندگان من هيچ تسلّطى نيست، و پروردگارت براى كارسازى امور آنان بسنده است. (٦٥)
اى مردم، پروردگار شما كسى است كه كشتى‌ها را در دريا براى شما روان مى‌سازد تا از فضل او براى خود روزى طلب كنيد، چرا كه با شما مهربان است. (٦٦)