اى پيامبر، در پاسخ آنان بگو: سنگ شويد يا آهن، (٥٠)
يا آفريده‌اى ديگر از آنچه در خاطرتان بزرگ مى‌نمايد و پديد آمدن دوباره انسان را از آن دشوار مى‌بينيد، باز هم برانگيخته خواهيد شد. پس خواهند گفت: چه كسى ما را به صورت كنونى بازمى‌گرداند؟
بگو: همان‌كس كه بار نخست شما را پديد آورد. پس سرهايشان را از روى استهزا به طرف تو حركت مى‌دهند و مى‌گويند: آن‌چه زمانى خواهد بود؟ بگو: ممكن است آن روز نزديك باشد. (٥١)
روزى حيات دوباره خواهيد يافت كه خدا شما را براى جزا و پاداش فرامى‌خواند و شما ستايش‌كنان او را اجابت مى‌كنيد و به پا مى‌خيزيد، و آن روز گمان مى‌بريد كه جز اندك‌زمانى در گورها درنگ نكرده‌ايد. (٥٢)
و به بندگان مؤمن من بگو كه در گفت‌وگو با كافران سخنى را كه نيكوتر است بگويند و از سخن ناشايسته بپرهيزند كه مؤمنان فرمان تو را اطاعت خواهند كرد.
بى‌ترديد، شيطان با همين سخنان ناشايسته ميان مردم فتنه‌انگيزى مى‌كند، زيرا او براى انسان دشمنى آشكار است. (٥٣)
پروردگارتان به حال شما داناتر است؛ پس درباره فرجام كار مردم داورى مكنيد و آن را به خدا واگذاريد؛ اگر او بخواهد بر شما رحمت مى‌آورد يا اگر بخواهد شما را كيفر مى‌كند. و ما تو را- اى پيامبر- به عنوان كارگزارى براى آنان نفرستاده‌ايم تا هركه را بخواهى نجات‌بخشى و هر كه را بخواهى محروم كنى. (٥٤)
و پروردگارت به كسانى كه در آسمان‌ها و زمينند داناتر است، پس چگونه از حال شما آگاه نباشد؟ و به راستى ما برخى از پيامبران را بر برخى ديگر برترى داديم و به داود زبور عطا كرديم. (٥٥)
به مشركان بگو: فرشتگان و جنّيان و آدميانى را كه به جاى خدا معبود خود پنداشته‌ايد بخوانيد. آنها نه مى‌توانند گزند و محنت را از شما بزدايند و نه آن را دگرگون سازند. (٥٦)
كسانى كه مشركان آنها را مى‌پرستند، خود واسطه‌اى مى‌جويند كه به وسيله آن به پروردگارشان نزديك شوند و در پى آنند كه ببينند كدامين واسطه به خدا نزديك‌تر است تا راه او را دنبال كنند؛ آنان خود به رحمت الهى اميدوارند و از عذاب او مى‌هراسند، چرا كه عذاب پروردگارت درخور پرهيز است. (٥٧)
و هيچ شهرى نيست مگر اين‌كه ما آن را پيش از روز قيامت به هلاكت مى‌رسانيم يا آن را به عذابى سخت عذاب مى‌كنيم. اين در لوح محفوظ رقم خورده و حتمى شده است. (٥٨)