ما به خوبى مى‌دانيم كه مشركان مى‌گويند قرآن از سوى خدا نيست، بلكه انسانى آن را به محمّد مى‌آموزد. چنين نيست كه مى‌گويند، زبان آن كسى كه قرآن را ساخته او مى‌دانند نارساست و اين قرآن به زبان عربى شيوا و گوياست. (١٠٣)
كسانى كه به آيات خدا ايمان نمى‌آورند، خدا آنان را هدايت نمى‌كند و براى آنان عذابى دردناك خواهد بود، ولى محمّد به آيات خدا ايمان دارد و هدايت يافته است، پس چگونه مى‌تواند بر خدا دروغ بندد؟ (١٠٤)
تنها كسانى دروغ مى‌بافند و آن را به خدا نسبت مى‌دهند كه به آيات خدا ايمان ندارند، و اينانند كه دروغگويند. (١٠٥)
كسانى كه پس از ايمان آوردنشان، به خدا كافر شوند، نه آن كسى‌كه به گفتن سخنى كفرآميز مجبور گردد ولى دلش به ايمان آرامش يافته است، بلكه كسانى كه سينه را براى كفر گشوده و آن را به دل پذيرفته‌اند، خشمى از جانب خدا بر آنان خواهد بود و عذابى بزرگ خواهند داشت. (١٠٦)
اين بدان‌سبب است كه آنان با شيفتگى زندگى دنيا را برگزيده و آن را بر آخرت ترجيح داده‌اند و بدان‌سبب است كه خدا مردم كفرپيشه را هدايت نمى‌كند. (١٠٧)
اينان كسانى‌اند كه خدا بر دل‌ها و گوش‌ها و ديدگانشان مهر نهاده است، ازاين‌رو نه برهانى را درك مى‌كنند و نه اندرزى را مى‌شنوند و نه نگاهى عبرت‌آميز دارند. اينانند كه از سراى آخرت بى‌خبرند. (١٠٨)
بى‌ترديد، آنان در آخرت زيانكار خواهند بود. (١٠٩)
آرى، پروردگار تو كسانى را كه پس از شكنجه شدن به دست مشركان و جارى كردن سخنى كفرآميز بر زبان، در راه خدا هجرت نمودند و سپس جهاد كردند و شكيبايى ورزيدند، قطعا پروردگار تو پس از اين مراحل آنان را مى‌آمرزد و بر آنان رحمت مى‌آورد. (١١٠)