و كسانى كه شرك ورزيدند گفتند:
اگر خدا مى‌خواست، نمى‌توانستيم نه ما و نه پدرانمان هيچ معبودى را جز او بپرستيم، و نيز اگر خدا مى‌خواست، نمى‌توانستيم چيزى را جز آنچه او حرام كرده است حرام بشمريم؛ پس همه اينها به اراده خداست. كسانى هم كه پيش از آنان بودند همين‌گونه رفتار كردند و با همين توجيه با پيامبران به مخالفت برخاستند. با اين حال، آيا بر پيامبران وظيفه‌اى جز ابلاغ رسالت به‌طور آشكار هست؟ (٣٥)
و قطعا، در ميان هرامّتى پيامبرى برانيگيختيم با اين پيام كه: خدا را بپرستيد و از هرمعبودى جز او دورى گزينيد. پس از ميان هرامّتى كسانى بودند كه خدا آنان را هدايت كرد و از ميان آنان كسانى نيز بودند كه گمراهى برايشان ثابت گشت.
پس اى مشركان، در زمين گردش كنيد و بنگريد فرجام كسانى كه پيامبران را دروغگو شمردند چگونه بوده است؟ (٣٦)
اى پيامبر، اگر هم بر هدايت آنان حرص‌ورزى بى‌ثمر است، زيرا هدايت به دست خداست و خدا كسانى را كه گمراه كرده است هدايت نمى‌كند و آنان براى رهايى از گمراهى خود ياورانى نخواهند داشت. (٣٧)
آنان با سخت‌ترين سوگندهايشان به خدا سوگند خوردند كه خدا كسانى را كه مى‌ميرند برنمى‌انگيزد. چنين نيست، اين سخنى نادرست است. خداوند رستاخيز را وعده داده و برپايى آن را بر خود لازم شمرده است، ولى بيشتر مردم اين حقيقت را نمى‌دانند. (٣٨)
آرى، خداوند رستاخيز را برپا مى‌دارد تا اعمال و عقايدى را كه مردم در آن اختلاف داشتند برايشان آشكار سازد و كافران بدانند كه دروغ مى‌گفتند. (٣٩)
جز اين نيست كه وقتى ما چيزى را اراده مى‌كنيم، سخن ما در مورد آن اين است كه به آن مى‌گوييم: باش، و آن موجود مى‌شود. (٤٠)
و كسانى كه پس از آن‌كه در راه خدا مورد ستم قرار گيرند براى جلب خشنودى خدا هجرت كنند تا در جامعه‌اى خداپرست و عدالتخواه درآيند يا خود بر پايه عدل و داد جامعه‌اى خداپرست تشكيل دهند، قطعا آنان را در دنيا در سرزمينى نيكو جاى مى‌دهيم و بى‌گمان پاداش آخرت بزرگ‌تر است. اى كاش مى‌دانستند. (٤١)
همان مهاجرانى كه بر دشوارى‌هاى راه خدا شكيبايند و بر پروردگارشان توكّل مى‌كنند. (٤٢)