لوط به مهاجمان گفت: اينان دختران منند، اگر كارى مى‌كنيد آنان را به همسرى خود برگيريد. (٧١)
اى پيامبر، به جان تو سوگند كه قوم لوط در سرمستى خود سرگردان بودند. (٧٢)
پس هنگامى كه به روشنى بامداد درآمدند، بانگى مهيب آنان را فروگرفت. (٧٣)
و ما ديارشان را زير وزبر كرديم و بر آنان سنگ‌هايى از «سجّيل» بارانديم. (٧٤)
به راستى در ديار ويران‌شده قوم لوط براى اثرشناسان نشانه‌هايى از وقوع عذاب الهى است. (٧٥)
و آن آثار در راهى داير (راه مدينه به شام) قرار دارد. (٧٦)
بى‌ترديد، در اين ماجرا براى مؤمنان نشانه‌اى بر حقّانيّت هشدارها و دعوت‌هاى خداوند است. (٧٧)
و قوم شعيب، آن جنگل‌نشينان نيز به راستى ستمكار بودند. (٧٨)
و ما از آنان انتقام گرفتيم، و اين دو سرزمين (سرزمين قوم لوط و قوم شعيب) در راهى آشكار (راه مدينه به شام) قرار دارند. (٧٩)
و اهل «حجر» هم پيامبران را تكذيب كردند. (٨٠)
و ما نشانه‌هاى خود را در اختيارشان نهاديم ولى از آنها روى برتافتند. (٨١)
آنان از كوه‌ها خانه‌هايى براى خود مى‌تراشيدند و به گمان خويش از گزندها در امان بودند. (٨٢)
ولى آن‌گاه كه به بامدادى درآمدند، بانگى مهيب آنان را فروگرفت و هلاكشان كرد. (٨٣)
و آنچه فراهم آورده بودند به كارشان نيامد و آنان را نيكبخت نساخت. (٨٤)
و ما آسمان‌ها و زمين و آنچه را كه ميان آن دو است جز به حق نيافريده‌ايم، و قيامت قطعا آمدنى است، پس تو- اى پيامبر- كفر و تمسخر كافران را ناديده انگار و به نيكى چشم‌پوشى كن. (٨٥)
چرا كه پروردگار توست كه همگان را آفريده و به حالشان داناست. (٨٦)
و به راستى ما از ميان آيات قرآن كه باهم پيوند دارند سوره‌اى را با هفت آيه (سوره حمد) به تو عطا كرديم و اين قرآن با عظمت را به تو داديم. (٨٧)
[پس‌] به مال و ثروتى كه گروه‌هايى از كافران را از آن بهره‌مند ساخته‌ايم چشم مدوز، و بر كفر ورزيدن آنان اندوه مخور، و بال و پر خود را براى مؤمنان فروگستر و آنان را پيرامون خود گردآور و با آنان معاشرت داشته باش و با مهربانى و بردبارى به تربيت آنان همت گمار. (٨٨)
و بگو: مسئوليت من اين است كه شما را به عذاب‌هاى الهى هشدار دهم و آنچه را كه در دين خود بدان نياز داريد به روشنى بيان كنم؛ (٨٩)
شما را به عذابى همانند عذابى كه بر تقسيم‌كنندگان قرآن فروفرستاديم هشدار مى‌دهم. (٩٠)