پيامبرانشان در پاسخ آنان گفتند: آرى، ما جز بشرى مانند شما نيستيم، ولى آدميان در بهره‌مندى از نعمت‌هاى خدا يكسان نيستند، بلكه خدا به هر يك از بندگانش كه بخواهد، با اعطاى مقام نبوّت، نعمتى سنگين به او ارزانى مى‌دارد. امّا اين‌كه از ما درخواست معجزه مى‌كنيد بدانيد كه ما نمى‌توانيم بى‌اذن خدا معجزه‌اى براى شما بياوريم.
پس كسانى كه به خدا ايمان دارند بايد تنها بر او توكّل كنند. (١١)
و ما چه عذرى داريم كه بر خدا توكّل نكنيم و حال آن‌كه او راه‌هايى را كه براى ما شايسته است به ما نشان داده است؟ به همين جهت بر آزارهايى كه براى ابلاغ توحيد به ما رسانده‌ايد صبر مى‌كنيم. پس اهل توكّل بايد فقط بر خدا توكّل كنند. (١٢)
و كسانى كه كافر شدند، به پيامبرانشان گفتند: بى‌ترديد، شما و پيروانتان را از سرزمين خود بيرون مى‌كنيم مگر اين‌كه به آيين ما درآييد. پس پروردگارشان به آنان وحى كرد كه حتما ستمكاران را نابود خواهيم كرد. (١٣)
و شما را پس از آنان در همان سرزمين سكونت خواهيم داد. اين وعده براى كسى است كه از مقام من بيم داشته و از تهديد من ترسيده است. (١٤)
و پيامبران چنان از ستم كافران به ستوه آمدند كه از خدا طلب يارى كردند و خدا هم آنان را يارى كرد و هرزورگوى ستيزه‌گرى از نجات خود نوميد شد و به هلاكت رسيد. (١٥)
دوزخ از پى اوست و به او خونابه خواهند نوشانيد. (١٦)
آن را جرعه‌جرعه مى‌نوشد و مى‌رود كه نتواند آن را فروبرد، و مرگ از هرسو به سراغش مى‌آيد ولى هرگز نخواهد مرد، و عذابى سخت به دنبال خواهد داشت. (١٧)
كسانى كه به پروردگارشان كافر شده‌اند، اعمالشان در مثل به خاكسترى مى‌ماند كه در روزى طوفانى تندبادى بر آن بوزد كه بر اندكى هم از آنچه فراهم آورده‌اند دست نمى‌توانند يافت. اين است آن گمراهى‌اى كه از حق فاصله‌اى دور و دراز دارد. (١٨)