دعاى راستين ويژه خداست، و كسانى كه مشركان آنها را به جاى خدا مى‌خوانند، هيچ پاسخى به آنان نمى‌دهند و اندكى از خواسته‌هايشان را هم تأمين نمى‌كنند، مگر مانند تشنه‌اى كه دو دستش را از دور به سوى آب مى‌گشايد تا آب به دهانش برسد ولى آب به دهانش نمى‌رسد.
آرى، دعاى كافران جز در بيراهه نيست و قطعا كارگشا نخواهد بود. (١٤)
همه كسانى كه در آسمان‌ها و زمينند، خواه‌ناخواه در برابر خدا خاضعند و براى او سجده مى‌كنند، و نيز سايه‌هايشان در هربامداد و عصرگاه. (١٥)
به مشركان بگو: پروردگار آسمان‌ها و زمين و تدبيركننده آنها كيست؟
بگو: خداست. بگو: با اين حال، آيا غير او را سرپرستانى براى خود برگرفته‌ايد كه مالك هيچ سود و زيانى براى خود نيستند تا چه رسد به شما؟ بگو: آيا كافران كه از ديدن حقايق كورند با مؤمنان كه چشم بصيرت دارند برابرند؟ آيا تاريكى‌هاى كفر با نور ايمان يكسان است؟ آيا آنان براى خدا همتايانى پنداشته‌اند كه مانند آفريده‌هاى خدا را آفريده‌اند و اين دو دسته آفريده بر آنان مشتبه شده است؟ بگو: خدا آفريننده هرچيزى است، زيرا او يگانه و بر همه موجودات چيره است. (١٦)
خداوند از آسمان آبى خالص فروفرستاده است، و رودها هر كدام به اندازه گنجايش خود آب برگرفته و جارى شده‌اند؛ آن‌گاه سيل، كفى برآمده، بر روى خود برداشته است، و از آنچه مردم بر آن آتش مى‌افروزند تا با ذوب كردن آنها زيور يا كالايى به دست آورند، كافى مانند كف سيلاب برمى‌آيد. خداوند، حق و باطل را اين‌گونه مثل مى‌زند؛ حق مانند آب و فلز داراى ثبات، و باطل همچون كف سيلاب و كف فلزّ محوشدنى است. آرى، كف به كنارى مى‌رود و نابود مى‌شود، ولى آنچه به مردم سود مى‌رساند در زمين باقى مى‌ماند. خداوند مثل‌ها را اين‌گونه تبيين مى‌كند. (١٧)
براى كسانى كه دعوت پروردگارشان را اجابت كرده‌اند نيكوترين فرجام خواهد بود، و كسانى كه دعوت او را نپذيرفته‌اند، اگر همه آنچه در زمين است همراه با برابر آن مال ايشان باشد، آن را براى نجات خود فديه خواهند داد. آنان حساب بدى خواهند داشت و جايگاهشان دوزخ است و آن بد بسترى است. (١٨)