اين در حالى است كه تو از آنان براى ابلاغ قرآن هيچ مزدى نمى‌طلبى تا به بهانه غرامت ايمان نياورند. قرآن براى جهانيان يادآور آيات خدا و زداينده غفلت‌هاست، نه كالايى كه به وسيله آن مقام و ثروت فراهم گردد. (١٠٤)
و چه بسيار نشانه‌هايى بر يكتايى خدا در آسمان‌ها و زمين است كه مردم بر آن مى‌گذرند ولى از آنها روى مى‌گردانند و آنها را درك نمى‌كنند. (١٠٥)
و بيشتر كسانى كه به خدا ايمان دارند، در همان حال مشركند و ايمانشان به شرك آلوده است. (١٠٦)
آيا كسانى كه ايمان نمى‌آورند ايمنند از اين‌كه عذابى فراگير از جانب خدا آنان را احاطه كند، يا قيامت- در حالى كه بى‌خبرند- ناگهان بر آنان دررسد؟ (١٠٧)
اى پيامبر، بگو: اين است راه من كه از روى بصيرت، مردم را به خداى يكتا فرامى‌خوانم. اين است راه من و كسانى كه مرا پيروى كرده‌اند.
آرى، منزّه است خدا از اين‌كه شريك داشته باشد، و من از مشركان نيستم. (١٠٨)
اى پيامبر، تو نخستين بشر نيستى كه از ميان مردم به سوى آنان مبعوث شده‌اى؛ پيش از تو نيز به رسالت نفرستاديم مگر مردانى را كه به آنان وحى مى‌كرديم؛ مردانى از اهالى شهرهايى كه به سويشان فرستاده شدند. آيا قوم تو در زمين سير نكرده‌اند تا بنگرند فرجام كسانى كه پيش از آنان مى‌زيستند و پيامبران و آيات خدا را انكار كردند، چگونه بوده است؟ حقّا سراى آخرت براى كسانى كه تقوا پيشه نموده‌اند بهتر است، آيا درنمى‌يابيد؟ (١٠٩)
پيامبران مردم را به يكتاپرستى فراخواندند و آنان را به عذاب الهى هشدار دادند، تا آن‌گاه كه از ايمان مردم نااميد شدند و مردم پنداشتند كه به پيامبران در مورد عذاب كافران دروغ گفته شده است يارى ما به آنان رسيد؛ پس هركه را خواستيم نجات داده شد، و عذاب ما از مردم گنهكار بازگردانده نمى‌شود. (١١٠)
به يقين در سرگذشت يوسف و برادرانش، براى خردمندان درس عبرتى است. اين داستان داستانى بافته شده نيست، بلكه تصديق‌كننده تورات است كه پيش از قرآن بوده، و روشنگر همه امور دينى مردم است و رهنمود و رحمتى است براى مردمى كه ايمان مى‌آورند. (١١١)