سرانجام برادران يوسف رضايت پدرشان را جلب كردند، و هنگامى كه او را با خود بردند و همگى بر آن شدند تا او را در قعر چاه بگذارند، گذشت بر يوسف آنچه گذشت. و ما به او وحى كرديم كه حتما آنان را از اين كارشان كه زمينه عزّت و شكوه توست باخبر خواهى كرد، ولى آنان اين حقيقت را درك نمى‌كردند. (١٥)
و عصرگاهان، گريه‌كنان نزد پدرشان بازآمدند. (١٦)
گفتند: اى پدر، ما رفتيم مسابقه دهيم، و يوسف را پيش اثاثيه خود گذاشتيم و گرگ او را خورد، ولى تو ما را در آنچه مى‌گوييم تصديق نخواهى كرد هرچند در سخن خود راستگو باشيم. (١٧)
و بر پيراهنش خونى دروغين كه آشكارا نشانگر دروغ بودن آن بود آوردند. يعقوب گفت:
نه، اين‌گونه نيست، بلكه نفس شما كارى را براى شما آراسته و شما را به آن وسوسه كرده است. پس من شكيبايى مى‌كنم كه در دشوارى‌ها شكيبايى زيباست، و تنها خداست كه بر آنچه وصف مى‌كنيد از او يارى خواسته مى‌شود. (١٨)
يوسف در چاه بود كه كاروانى دررسيد. آنان آب‌آور خود را فرستادند. او دلو خود را در چاه انداخت. وقتى دلو را بيرون آورد و يوسف را بر طناب دلو آويخته ديد گفت: مژده باد! اين يك پسربچه است، و او را به‌عنوان كالايى براى فروش پنهان ساختند، و خدا از آنچه مى‌كردند آگاه بود. (١٩)
كاروانيان او را به بهايى ناچيز- به چند درهم- فروختند، و چون نگران كشف ماجرا بودند به او رغبتى نشان نمى‌دادند. (٢٠)
آن مردى كه او را خريد و از اهالى مصر بود، چون در سيماى يوسف نشانه عظمت ديد، به همسرش گفت: تو خود امور او را بر عهده بگير و منزلتش را نيكو بدار، اميد است براى ما در كارهاى مهم سودمند باشد يا او را به فرزندى اختيار كنيم.
بدين‌سان يوسف را در آن سرزمين جاى داديم و به او قدرت و مكنت بخشيديم تا كارهايى را كه مورد نظر ما بود به انجام رسانيم و به او تعبير رؤياها و تحليل رخدادها را بياموزيم، و خدا بر كار خود چيره است، ولى بيشتر مردم اين حقيقت را نمى‌دانند. (٢١)
و چون يوسف به توانايى‌هاى خويش دست يافت، به او رأيى درست و دانشى ناآميخته با جهل عطا كرديم، و نيكوكاران را اين‌گونه سزا مى‌دهيم. (٢٢)