روز قيامت پيشاپيش قومش مى‌رود سپس آنان را به آتش درمى‌آورد، و بد آبشخورى است آتشى كه بدان وارد مى‌شوند. (٩٨)
و در اين دنيا لعنتى بدرقه آنان مى‌شود، و بد عطايى است آن آتش كه روز رستاخيز نصيب آنان مى‌گردد. (٩٩)
اين بخشى از اخبار آن شهرهاست كه براى تو حكايت مى‌كنيم؛ برخى از آنها هنوز پابرجا هستند و آثارشان باقى است، و برخى درو شده و به كلّى برباد رفته‌اند. (١٠٠)
ما به آنان ستم نكرديم كه عذاب بر سرشان فروفرستاديم، بلكه آنان خود با شرك ورزيدنشان به خويشتن ستم كردند و سزاوار كيفر شدند.
پس هنگامى كه فرمان پروردگارت دررسيد، معبودانشان كه به جاى خدا مى‌خواندند آنان را هيچ كفايت نكردند و جز تباهى بر آنان نيفزودند. (١٠١)
و پروردگارت چون بخواهد شهرهايى را كه مردمش ستمكارند به كيفر گيرد، همانگونه گيرد كه پيشينيان را گرفت. قطعا به كيفر گرفتن پروردگار تو دردناك و سخت است. (١٠٢)
به راستى در اين رويدادها براى كسى كه از عذاب آخرت مى‌ترسد نشانه‌اى است بر اين‌كه خداوند در روز قيامت مجرمان را كيفر خواهد داد. آن روز روزى است كه همه مردم براى آن گردآورى مى‌شوند و روزى است كه همگان (آدميان، جنّيان و فرشتگان) آن را مشاهده خواهند كرد. (١٠٣)
و ما آن را جز تا سرآمد مدتى كه در حال شمارش است به تأخير نمى‌افكنيم. (١٠٤)
روزى كه آن سرآمد فرارسد، هيچ‌كس لب به سخن نمى‌گشايد، مگر كسى كه خدا به او اجازه دهد. در آن روز بعضى از مردم، تيره‌بخت و بعضى نيكبخت خواهند بود. (١٠٥)
امّا كسانى كه تيره‌بخت‌اند در آتش خواهند بود و در آن‌جا ناله و فريادى خواهند داشت. (١٠٦)
تا آسمان‌ها و زمين پابرجاست در آن‌جا ماندگارند، مگر اين‌كه پروردگارت بخواهد آنان رهايى يابند، چرا كه پروردگارت آنچه بخواهد انجام مى‌دهد. (١٠٧)
و امّا كسانى كه نيكبخت‌اند، تا آسمان‌ها و زمين برقرار است جاودانه در بهشت خواهند بود، مگر اين‌كه پروردگارت جز اين را بخواهد، كه البته نخواهد خواست، زيرا بهشت را به عنوان عطايى پايان‌ناپذير مقرّر كرده است. (١٠٨)