و براى عبرت گرفتن كسانى كه تو را تكذيب مى‌كنند داستان نوح را براى آنان بخوان؛ آن‌گاه كه به تنهايى در برابر قوم خود قرار گرفت و آنان را به مبارزه فراخواند و گفت: اى قوم من، اگر قيام من براى دعوت شما به توحيد و اين كه آيات خدا را براى شما يادآورى مى‌كنم بر شما گران است، من بر خدا توكّل كرده‌ام؛ پس شما با معبودانتان كه آنها را شريك خدا و ياور خود مى‌پنداريد، عزم خود را در كار خويش جزم كنيد، سپس همه نيروهايتان را فراهم آوريد تا در صورت شكست، كارتان براى شما مايه اندوه نشود، آن‌گاه كارم را يكسره كنيد و مهلتم ندهيد. (٧١)
و اگر از دعوت من روى برتافتيد، زيانى متوجّه من نمى‌شود، زيرا من مزدى از شما نخواسته‌ام. پاداش من جز بر عهده خدا نيست. من فرمان يافته‌ام كه از جمله كسانى باشم كه در برابر خدا تسليم‌اند و كارهاى خود را به او سپرده‌اند. (٧٢)
با اين وصف، او را تكذيب كردند؛ پس ما او و كسانى را كه در كشتى با وى بودند، نجات بخشيديم و آنان را در زمين جايگزين پيشينيان قرار داديم، و كسانى را كه آيات ما را دروغ انگاشتند، در سيلابى غرق كرديم. پس بنگر كه فرجام هشدارداده‌شدگان چگونه بود. (٧٣)
آن‌گاه پس از او پيامبرانى را به سوى قومشان به رسالت برانگيختيم، ولى آنان را تكذيب كردند؛ سپس پيامبرانشان معجزاتى را كه آنان پيشنهاد مى‌كردند برايشان آوردند، اما آنان درخور اين نبودند كه به چيزى كه قبلا آن را دروغ شمرده بودند ايمان بياورند، زيرا ما بر دل‌هايشان مهر نهاده بوديم، و اين‌گونه بر دل‌هاى تجاوزكاران مهر مى‌نهيم. (٧٤)
سپس موسى و هارون را بعد از آن پيامبران با معجزاتى كه نشان‌دهنده قدرت ما بود، به سوى فرعون و مهتران قومش (قبطيان) فرستاديم، ولى آنان در برابر حق گردنفرازى كردند، زيرا مردمى گناه‌پيشه بودند. (٧٥)
چنين بود كه وقتى آن معجزه حق از جانب ما برايشان آمد گفتند: بى‌ترديد اين جادويى است آشكار. (٧٦)
موسى گفت: آيا وقتى اين معجزه راستين براى شما آمد آن را افسون مى‌خوانيد؟ آيا به راستى اين افسون است؟ و حال آن كه افسونگران نيكبخت نمى‌شوند. (٧٧)
گفتند: آيا با ادّعاى پيامبرى نزد ما آمده‌اى تا ما را از آداب و رسومى كه پدرانمان را بر آن يافته‌ايم بازدارى و با اين شيوه به رياست برسى و بزرگى و پيشوايى در اين سرزمين از آن شما دو تن باشد؟ ما هرگز به شما ايمان نمى‌آوريم و شما را در هدف خود ناكام خواهيم گذاشت. (٧٨)