همانا كسانى كه رستاخيز را انكار مى‌كنند و در نتيجه به ديدار ما اميدى ندارند و به زندگى دنيا دل خوش كرده و از تلاش براى حيات اخروى بازايستاده‌اند، و كسانى كه از نشانه‌هاى ما بى‌خبرند، (٧)
اينان جايگاهشان به سزاى كارهايى كه مى‌كرده‌اند آتش دوزخ است. (٨)
امّا كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كرده‌اند، پروردگارشان آنان را در اثر ايمانشان به قرب خود رهنمون مى‌شود. در بوستان‌هاى پر نعمت بهشت از زير قصرهايشان نهرها روان است. (٩)
هنگام ورود به بهشت، زبان به تسبيح خدا مى‌گشايند و نخستين ندايشان در آن‌جا اين است كه:
خداوندا، تو از هرعيب و نقصى پيراسته‌اى؛ و درودشان در آن‌جا سلام است. و آخرين دعايشان اين است كه ستايش، همه از آن خدا، پروردگار جهان‌هاست. (١٠)
اگر خدا در رساندن عذاب به مردم كفرپيشه، آن‌گونه كه خواهان شتاب ما در خير و خوبى هستند، شتاب مى‌كرد، مهلتشان فرامى‌رسيد و حكم عذاب در حقشان صادر مى‌شد، ولى به آنان در اين دنيا مهلت مى‌دهد؛ ازاين‌رو كسانى را كه رستاخيز را دروغ انگاشته‌اند و در نتيجه به ديدار ما اميدى ندارند رها مى‌كنيم كه در طغيانگرى خود پيوسته سرگردان بمانند. (١١)
و چون به انسان رنجى رسد، براى برطرف كردن آن، ما را در هرحال- به پهلو افتاده يا نشسته يا ايستاده- مى‌خواند، و چون رنجش را برطرف كنيم چنان مى‌گذرد و ما را از ياد مى‌برد كه گويى براى رنجى كه به او رسيده بود ما را نخوانده است. اين‌گونه براى كسانى كه در بهره‌ورى از لذّت‌هاى دنيا زياده‌روى مى‌كنند، اعمالشان آراسته شده است. (١٢)
به يقين ما امّت‌هايى را كه پيش از شما بودند، هنگامى به هلاكت رسانديم كه با دروغ انگاشتن رستاخيز ستم‌پيشه نمودند، در حالى‌كه پيامبرانشان با دلايل روشن و روشنگر به سويشان آمدند ولى آنان درخور آن نبودند كه ايمان بياورند. اين‌گونه، مردم گنهكار را جزا مى‌دهيم. (١٣)
سپس شما را بعد از آنان در زمين جانشين قرار داديم تا بنگريم كه چگونه عمل مى‌كنيد. (١٤)