مؤمنان كسانى‌اند كه از غير خدا روى برتافته و به سوى او بازگشته‌اند و او را عبادت مى‌كنند و زبانشان به ستايش او گوياست و پيوسته براى عبادت از مسجدى به مسجد ديگر در رفت‌وآمدند و ركوع مى‌كنند و به درگاه خدا سجده مى‌برند؛ علاوه بر اينها به وظايف اجتماعى خود عمل مى‌كنند و مردم را به كار پسنديده فرامى‌خوانند و از كار ناپسند بازمى‌دارند و در هر حال پاسدار مقرّرات الهى‌اند.
مؤمنان را- اى پيامبر- به بهشت و سعادتى بزرگ نويد ده. (١١٢)
پيامبر و كسانى كه ايمان آورده‌اند حق ندارند براى مشركان- پس از آن‌كه برايشان آشكار شده است كه آنان اهل دوزخند- از خدا آمرزش بخواهند- هرچند خويشاوندشان باشند. (١١٣)
امّا اين‌كه ابراهيم براى پدرش آمرزش خواست، تنها به خاطر وعده‌اى بود كه به او داده بود تا بلكه به يكتاپرستى روى آورد؛ امّا همين‌كه براى ابراهيم روشن شد كه وى دشمن خداست از او تبرّى جست. به راستى ابراهيم از خوف خدا بسيار نالان بود و به همين سبب آمرزش پدرش را از خدا مى‌خواست، چنان‌كه بردبار نيز بود و جفاهاى او را تحمّل مى‌كرد. (١١٤)
خداوند چنين نيست كه مردمى را پس از آن‌كه هدايتشان كرده است به بيراهه افكند تا اين‌كه آنچه را بايد از آن پرهيز كنند برايشان بيان كند، و پرهيز از طلب آمرزش براى مشركان از جمله آنهاست. قطعا خدا به هرچيزى داناست. (١١٥)
فرمانروايى آسمان‌ها و زمين تنها از آن خداست. اوست كه حيات مى‌بخشد و مى‌ميراند، و براى شما هيچ سرپرست و ياورى جز خدا نيست، پس از دوستى با مشركان حتى به اين‌كه براى آنان آمرزش بخواهيد بر حذر باشيد. (١١٦)
همانا خدا با رحمت خود، بر پيامبر و مهاجران و انصار كه در آن لحظات سخت رهسپار شدن به سوى جنگ تبوك از پيامبر پيروى كردند، روى آورد، پس از آنكه نزديك بود دل‌هاى گروهى از آنان در اثر سختى‌ها دچار لغزش شود و باز گردند، ولى خداوند با رحمت خود به آنان روى كرد و راه درست را به آنها نشان داد، زيرا خداوند با مؤمنان رئوف است و رحمت خود را از آنان دريغ نمى‌دارد. (١١٧)